เจียงเฮ่ามาถึงหน้าประตูสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า
แม้เขาจะจากสถานสงเคราะห์ไปนานกว่าสิบปี แต่ตลอดสิบกว่าปีมานี้ สถานสงเคราะห์ก็แทบไม่เปลี่ยนไปเลย
ถ้าจะให้พูดถึงความเปลี่ยนแปลง ก็คงมีแค่กำแพงล้อมรอบกับตัวอาคารที่ถูกทาสีใหม่
หลังจากก้าวเข้าไปในสถานสงเคราะห์ เขาก็ได้ยินเสียงเด็กๆ หัวเราะคิกคักเล่นกันอย่างสนุกสนานดังมาจากไม่ไกล
เขามองตามเสียงไป พบเด็กกลุ่มหนึ่งกำลังเล่นเกมโยนผ้าเช็ดหน้า เมื่อเห็นฉากที่คุ้นเคยนี้ รอยยิ้มจางๆ ก็ปรากฏบนใบหน้าของเขา
“คุณคะ ขอถามหน่อยค่ะ มาหาใคร”
ครูของสถานสงเคราะห์คนหนึ่งเห็นคนแปลกหน้าเดินเข้ามา จึงเข้าไปถาม
“ผมมาหาคุณยายจางหว่านหรง ท่านเป็นผู้อำนวยการของที่นี่ครับ”
ตามที่เจียงเฮ่าประมาณการไว้ ตอนที่เขาจากไป คุณยายเจียงอายุ 60 ยังแข็งแรงดี ตอนนี้ผ่านมาเกือบ 16 ปี คุณยายจางน่าจะอายุ 76 แล้ว
ครูคนนั้นมีสีหน้างุนงง “สถานสงเคราะห์ของเราไม่มีผู้อำนวยการที่ชื่อจางหว่านหรงนะคะ คุณอาจมาผิดที่แล้ว”
เจียงเฮ่าเคยอยู่ที่นี่ครึ่งปี สถานสงเคราะห์แห่งนี้ยังเหมือนเดิมตอนที่เขาจากไป ไม่มีทางมาผิดที่
ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีพลุ่งขึ้นในใจของเขา
“ผมมาไม่ผิดครับ ที่นี่นี่แหละ” เจียงเฮ่าถามต่อ “คุณช่วยพาผมไปพบผู้อำนวยการคนปัจจุบันได้ไหมครับ”
หลังจากลังเลครู่หนึ่ง ครูก็พยักหน้าตกลงพาเจียงเฮ่าไปพบผู้อำนวยการ
มาถึงห้องทำงานของผู้อำนวยการ ครูพาเขาเดินเข้าไป
ในห้องทำงาน มีหญิงสาวแต่งตัวเรียบง่าย ไม่แต่งหน้าแม้แต่น้อยนั่งทำงานอยู่
เธอจดจ่ออยู่กับงาน แม้จะมีคนเข้ามาในห้องถึงสองคน เธอก็ไม่รู้ตัวเลย