อิงเกิล ภายในหลุมหลบภัยลึกลับแห่งหนึ่ง
หลุมหลบภัยอันกว้างใหญ่และมืดมิด มีเพียงแสงเทียนสองสามเล่มให้ความสว่าง
ผ่านแสงเทียนริบหรี่ พอมองเห็นภาพคร่าวๆ ภายในหลุมหลบภัยได้
บนพื้นเต็มไปด้วยกระดูกขาวโพลนและรอยสีแดงเป็นหย่อมๆ ที่หลงเหลือจากเลือดที่แห้งกรัง มองแล้วชวนให้หนังศีรษะชา
ในอากาศลอยคลุ้งไปด้วยกลิ่นเลือดฉุนและกลิ่นอับเน่า
ตุบ ตุบ!
ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น ชายชราวัยแปดสิบปีหลังค่อมคนหนึ่งเดินเข้ามาในหลุมหลบภัยอันสลัวแห่งนี้
ผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น เป็นโมนีหัวหน้าตระกูลโคลส์นั่นเอง
เมื่อเดินเข้ามาด้านในแล้ว โมนีก็โค้งตัวเล็กน้อยไปทางแท่นสูงอันมืดสลัว: “กระผมโมนีหัวหน้าตระกูลโคลส์ ขอคารวะเทพโลหิต”
หากมีคนนอกอยู่ที่นี่ คงต้องอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงเป็นแน่
หัวหน้าตระกูลโคลส์ผู้ยิ่งใหญ่ มียศเป็นเอิร์ล มีฐานะโดดเด่นในอิงเกิล ต่อให้เป็นราชินีก็ยังต้องไว้หน้าเขาอยู่บ้าง
แต่คนเช่นนี้กลับต้องโค้งตัว และเรียกตัวเองว่ากระผม
เทพโลหิตที่โมนีเอ่ยถึงนั้นเป็นผู้ใดกันแน่ ถึงสามารถรับการปฏิบัติที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้จากโมนีได้
ครู่หนึ่งต่อมา ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าขาวซีดราวกระดาษ สวมเสื้อคลุมด้านในสีแดงด้านนอกสีดำ หน้าตาหล่อเหลาแต่แฝงความเย้ายวนแปลกประหลาดก็ค่อยๆ เดินออกมาจากด้านหลังแท่นสูง
โมนียังคงโค้งตัว ไม่กล้าเงยหน้าขึ้น
ชายหนุ่มรูปงามยกยิ้มมุมปาก มองโมนีด้วยแววตาดูแคลนเล็กน้อย: “แวมไพร์เราเคยสังหารหัวหน้าตระกูลเคอเอ่อร์ซื่อคนก่อน แกตระกูลเคอเอ่อร์ซื่อก็เหมือนจะเป็นศัตรูกับแวมไพร์เรา เหตุใดครั้งนี้กลับวิ่งมาคารวะข้าด้วยความต่ำต้อยเช่นนี้เล่า?” พูดจบก็หัวเราะออกมา