หลังจากลงจากรถ พวกเขาเดินผ่านซอยบ้านเรือนแห่งหนึ่ง เจียงเฮ่ายื่นเงินหนึ่งร้อยหยวนให้หม่าเสี่ยวจวิน "เสี่ยวจวิน ผมคอแห้งนิดหน่อย ไปซื้อน้ำให้ผมหน่อยสิ"
สกุลเงินหัวเซี่ยในปากงูซึ่งเป็นดินแดนไร้กฎหมายนี้ถือเป็นเงินตราที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย
จุดนี้ห่างจากร้านขายของชำที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมาอย่างน้อยห้าร้อยเมตร ที่จริงเขาไม่ได้กระหายน้ำ แต่จงใจให้หม่าเสี่ยวจวินออกไป เพื่อจัดการธุระส่วนตัว
"ไม่ต้องหรอกค่ะ พี่เจียง ฉันมีเงินอยู่! ถึงจะไม่มาก แต่ซื้อน้ำพอแน่นอน!" หม่าเสี่ยวจวินปฏิเสธพลางถอยหลัง
รายได้สามปีจากการทำงานที่หัวเซี่ย รวมแปดหมื่นหยวน ถูกนายหน้าจอมปลอมหลอกไปหมดแล้ว ตอนนี้เธอมีเพียงเงินสงเคราะห์เล็กน้อยที่รัฐบาลมานามอบให้เท่านั้น
เมื่อเห็นหม่าเสี่ยวจวินปฏิเสธ เจียงเฮ่าจึงไม่ยัดเยียดเงินให้
พอหม่าเสี่ยวจวินไปไกลแล้ว เจียงเฮ่าหันกลับมามองตรอกว่างเปล่าด้านหลังแล้วตะโกนว่า "เลิกหลบได้แล้ว ออกมา!"
ตรอกเล็กเงียบอยู่นานไม่มีการเคลื่อนไหว
เจียงเฮ่าก้าวเท้าหนึ่งก้าว เร็วราวสายฟ้าไปยังมุมอับของตรอก เห็นชายคนหนึ่งรูปร่างค่อนข้างผอม ไม่สูง ขดตัวนั่งยอง ๆ อยู่ที่พื้น เมื่อเห็นเจียงเฮ่ามาอยู่ตรงหน้า ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"แกเป็นใคร ทำไมต้องสะกดรอยตามผมตลอด?" เจียงเฮ่าถาม
"ผมไม่ได้สะกดรอยตามคุณนะ ผมแค่เดินมาเส้นทางเดียวกันพอดี!" ชายคนนั้นแสร้งทำเป็นสงบและพูดแก้ตัว
"แกลอบถ่ายรูปผมตั้งแต่ขึ้นเครื่อง พอลงเครื่องก็ยิ่งตามติดราวกับเงาไม่ห่างจนมาถึงที่นี่ แล้วแกจะบอกว่าเดินทางเดียวกัน? ต่อให้เดินทางเดียวกัน แกมานั่งยอง ๆ อยู่มุมนี้ทำไม หรือจะมาขี้?" เจียงเฮ่ายังคงถามต่อ
"ใช่ ผมกลั้นไม่ไหวจริง ๆ... ตั้งใจจะขี้!" ชายคนนั้นพูดตะกุกตะกัก
เจียงเฮ่าก้มมองร่างกายส่วนล่างของอีกฝ่าย น้ำเสียงเย็นชา "ขี้ทำไมแกใส่กางเกงขี้?"