ยังไม่ทันที่เจียงเฮ่าจะเอ่ยปาก หม่าเสี่ยวหมิงก็รีบร้อนแย่งพูดอย่างร้อนใจ “พี่เสือ ผมยืมเงินไปหนึ่งแสนห้าหมื่น ทำไมแค่ปีกว่าๆ ถึงกลายเป็นห้าแสนได้ล่ะครับ แถมระหว่างนั้นผมก็ทยอยคืนเงินไปเรื่อยๆ รวมแล้วก็เกือบสองหมื่นแล้ว ทำไมหนี้ไม่ลดลงเลย กลับยิ่งมากขึ้นทุกที”
“พี่บอกไม่ใช่หรือว่าดอกเบี้ยสองส่วน ทำไมแค่ปีกว่าๆ ถึงเพิ่มขึ้นเป็นสามเท่ากว่า พี่ต้องรักษาคำพูดนะครับ ใบกู้ที่เขียนให้พี่ตอนแรกก็เขียนไว้ชัดเจนว่าดอกเบี้ยปีละสองส่วน”
ชายหัวล้านได้ยินแล้วก็หัวเราะลั่น หันไปมองพรรคพวกลูกน้องข้างหลัง “พวกเอ็งว่าหน่อยสิ พี่เสือให้ยืมเงินเมื่อไหร่เคยคิดดอกเบี้ยต่ำขนาดนั้น”
“พี่เสือให้ยืมเงิน หนึ่งปีเพิ่มสามเท่านี่แค่เริ่มต้นนะ!”
“ของเอ็งเพิ่มแค่สามเท่ากว่าไม่เท่าไหร่ บางคนเพิ่มสี่เท่าห้าเท่าก็มีนะ!”
เหล่าลูกน้องข้างหลังก็พลอยหัวเราะฮาครืนตามไปด้วย
ชายหัวล้านหันกลับมามองหม่าเสี่ยวหมิงอีกครั้ง “เพราะงั้น เอ็งน่ะจำผิดแล้ว”
“ผมเขียนเองกับมือ ไม่ผิดแน่ครับ” หม่าเสี่ยวหมิงยืนยันอย่างมั่นใจ “พี่เสือ ถ้าไม่เชื่อก็เอาใบกู้ออกมาเทียบดูก็ได้”
ถ้าหนี้แค่ปีกว่าๆ เพิ่มขึ้นเป็นสามเท่ากว่าจริง ต่อให้คนในครอบครัวเป็นวัวเป็นม้าชั่วลูกชั่วหลาน ก็ไม่มีทางใช้หนี้หมดแน่
“เอ็งอยากดูใช่มั้ย ข้าก็จะให้ดูจนพอใจ!” ชายหัวล้านพูดพลางล้วงใบกู้ออกมาโยนลงบนโต๊ะ “ดูเองเถอะ!”
หม่าเสี่ยวหมิงหยิบใบกู้ขึ้นมาอย่างลนลาน เพ่งดูใกล้ๆ
ครู่ใหญ่ต่อมา สีหน้าหม่าเสี่ยวหมิงเปลี่ยนไป มองชายหัวล้านแล้วรีบร้อนพูด “ใบกู้นี้ถึงจะมีชื่อผมและลายนิ้วมือ แต่ไม่ใช่ใบที่ผมเขียนตอนแรกแน่นอน นี่เป็นของปลอม”
เพี๊ยะ!
ชายหัวล้านตบหน้าหม่าเสี่ยวหมิงฉาดใหญ่ จนเขาล้มลงกับพื้น
เมื่อหม่าเสี่ยวหมิงคลานลุกขึ้นมา แก้มก็บวมเป่ง เลือดซิบที่มุมปาก
แต่เขาไม่มีแก่ใจสนใจความเจ็บบนใบหน้า มองชายหัวล้านด้วยแววตาเดือดร้อน “พี่เสือ ผมสาบานได้เลย ใบกู้นี้ไม่ใช่ผมเขียนแน่ ถ้ามีคำโกหกแม้แต่ครึ่งคำ ขอให้ผมตายไม่ดี”