นี่มันยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า?
ลูกน้องรู้แก่ใจว่าครั้งนี้พวกเขาไม่ได้เตะเหล็ก แต่เตะโดนคมมีด ต่างคนต่างหน้าถอดสี แตกตื่นวิ่งหนี แม้เสียงร้องขอความช่วยเหลือ "ช่วยด้วย ช่วยด้วย!" ของชายหัวล้านที่ดังมาจากด้านหลังก็ไม่เหลียวแล
แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตูตระกูลหม่า เจียงเฮ่าก็โยนลูกเหล็กในมือออกไป ปราดเปรียวดั่งกระสุนปืนใหญ่ที่พุ่งเข้าใส่ศีรษะของลูกน้องคนแรก
ปัง!
ศีรษะของลูกน้องผู้นั้นระเบิดเป็นเสี่ยงราวกับผลแตงโม สมองและเลือดสาดกระจายไปทั่ว
ร่างของลูกน้องที่เหลือเพียงครึ่งศีรษะยังคงวิ่งต่อไปอีกสี่ห้าก้าวด้วยแรงเฉื่อย ก่อนจะล้มลงกับพื้น สิ้นใจตายสนิท
ลูกน้องที่อยู่ด้านหลังตกใจสุดขีด เร่งฝีเท้าหนักขึ้น
แต่เจียงเฮ่าจะยอมให้พวกมันหนีไปได้อย่างไร
เขาคว้าตะเกียบอีกคู่หนึ่งจากโต๊ะ หักออกเป็นหลายท่อน แล้วสะบัดมือเบาๆ เศษตะเกียบก็ตัดผ่านอากาศ พุ่งเข้าใส่ลูกน้องที่กำลังหลบหนี
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ลูกน้องที่วิ่งหนีทั้งหมดถูกเศษตะเกียบเสียบทะลุศีรษะ ล้มลงกับพื้น หมดลมหายใจเช่นกัน
หลักการของเจียงเฮ่าคือ ไม่ลงมือก็แล้วไป แต่ถ้าลงมือแล้วต้องไม่เหลือศัตรูไว้ให้เห็นหน้ากัน มิฉะนั้นจะก่อปัญหาตามมาโดยไม่จำเป็น
เมื่อเห็นลูกน้องทั้งหมดถูกเจียงเฮ่าฆ่าอย่างทารุณราวกับบี้มดตาย ชายหัวล้านที่ยังไม่ตายก็มองเจียงเฮ่าด้วยความหวาดกลัว "ท่านพี่ ข้าผิดไปแล้ว ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย! เพียงท่านยอมไว้ชีวิตข้า หนี้ทั้งหมดจะยกเลิกให้โดยไม่ต้องคืน ไม่พอ ข้าจะให้ท่านอีกหนึ่งล้าน ไม่สิ สองล้าน!"