"หายหน้าไปปีกว่าปี เมื่อไหร่จะกลับไปหมาป่าสักที" จินหานเหยาถาม
"ยังไม่คิดจะกลับตอนนี้หรอก!" เจียงเฮ่าส่ายหน้า
"หรือว่าคิดจะอยู่บ้านตระกูลเฟิงจริง ๆ เป็นเขยตระกูลเฟิงเลยงั้นเหรอ" จินหานเหยาพูดเย้า
"อยู่ตระกูลเฟิงก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น!" เจียงเฮ่าว่า
จินหานเหยายังเย้าต่อ "คราวก่อนที่งานเลี้ยง สาวสวยตระกูลจินคนนั้นก็ดูจะมีใจให้คุณไม่น้อย ลองเปิดใจดูก็ไม่เลวนะ ยังไงคนเราก็ต้องแต่งงานมีครอบครัวกันทั้งนั้นแหละ"
ฟังดูเหมือนช่วยคลุมถุงชน แต่แท้จริงก็เป็นการหยั่งใจเจียงเฮ่าทางอ้อม
เจียงเฮ่าส่ายหน้า "คนอย่างพวกเรา เล่นตามบทไปวัน ๆ ได้ แต่ถ้าแต่งงานเข้าจริง มีแต่จะทำร้ายทั้งตัวเราและคนอื่น!"
"งั้นก็แค่เล่นตามบทไปก่อนก็ได้นี่นา!" จินหานเหยาพูดพลางหัวเราะคิกคัก
รอยยิ้มนี้ช่างหวานเย้ายวน ใบหน้างดงามยิ่งน่าหลงใหลจนแทบดูดวิญญาณ หากเป็นชายใดมาเห็น คงพากันสติแตกใจเต้นตึกตักเป็นแน่
แต่เจียงเฮ่าไม่ใช่คนธรรมดา เขาสงบใจได้ วางเฉยเป็นปกติ
"ผมไม่อยากทำร้ายผู้หญิงที่ใสซื่อบริสุทธิ์!" เจียงเฮ่าส่ายหน้า
เขาเองก็เป็นผู้ชาย มีความต้องการทางกายเช่นกัน แต่ยินดีผลาญเงินไปหาความสำราญในบาร์เพื่อคืนเดียว ดีกว่าทำร้ายเด็กสาวแสนซื่ออย่างจินหานเหยาแบบนั้น
ในดวงตางามของจินหานเหยาวาบชื่นชม ก่อนหัวเราะคิกต่อ "หมายความว่า อย่างฉันที่ไม่ใช่ผู้หญิงใสซื่อบริสุทธิ์ ทำร้ายได้งั้นสิ แต่ก็ไม่เห็นคุณทำร้ายฉันนะ!"