ระหว่างที่หลิวหมิงกับศิษย์อาจารย์กำลังกระหยิ่มยิ้มย่อง เจียงเฮ่ากลับถ่มน้ำลายลงบนพื้น พลางกล่าวเย็นชาแก่ทั้งคู่ว่า “แมลงกู่กินใจสามตัวที่เจ้าว่าอยู่ตรงนี้หรือไม่” พูดจบก็ชี้ไปที่น้ำลายบนพื้น
“ไอ้หนูเอ๋ย เจ้านี่ตลกไม่เบาเลยนะ ถ่มน้ำลายแล้วคิดว่าจะทำให้แมลงกู่กินใจของข้า…”
หลิวหมิงพูดพลางหัวเราะเยาะไปด้วย จ้องมองน้ำลายบนพื้นอย่างไม่ตั้งใจ
ทว่าพูดได้เพียงครึ่งประโยค ก็พลันชะงักค้าง
เขาพบว่าแมลงกู่กินใจสามตัวที่เขาใส่ลงในจอกสุราแล้วเจียงเฮ่าดื่มเข้าไปนั้น อยู่ในน้ำลายที่อีกฝ่ายถ่มออกมาจริง ๆ
โดยปกติแมลงกู่ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แต่ในฐานะจอมกู่ผู้เพาะเลี้ยงแมลงกู่ พวกเขามีวิธีมองเห็นและสัมผัสถึงแมลงกู่ได้
ไม่ใช่เพียงหลิวหมิงที่พบ แม้แต่เฒ่าตาเดียวผู้เป็นอาจารย์ของหลิวหมิงก็ยังพบเช่นกัน
เป็นไปได้อย่างไร! แมลงกู่กินใจที่เข้าร่างไปแล้วจะถูกถ่มออกมาง่าย ๆ ได้อย่างไร!
อาจารย์และศิษย์ต่างมีสีหน้าตื่นตะลึงจ้องมองน้ำลายที่เจียงเฮ่าถ่มลงบนพื้น
ในความคิดของจอมกู่ แมลงกู่ที่เข้าร่างไปแล้วก็เหมือนตะปูที่ตอกลงบนแผ่นกระดาน นอกจากจอมกู่แล้ว ผู้อื่นไม่มีทางเอามันออกมาได้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการถ่มน้ำลายง่าย ๆ ออกมา นี่เป็นการพลิกมุมมองความคิดของอาจารย์และศิษย์ไปอย่างสิ้นเชิง
เจียงเฮ่าเป็นถึงขั้นครึ่งเขตแดนแปรเปลี่ยน
แมลงกู่กินใจพวกนี้ หากเขาคิดจะฆ่า ทันทีที่มันเข้าปากก็สามารถใช้พลังปราณแท้ทำลายล้างมันได้
เขาเพียงแต่สงสัยว่า แมลงกู่เข้าไปในร่างกายแล้วจะมีปฏิกิริยาและเส้นทางเคลื่อนไหวอย่างไร จึงเก็บมันไว้จนถึงตอนนี้