หลังจากก้าวออกจากโรงแรม เจียงเฮ่าตั้งใจจะจากไปเพียงลำพัง แต่ว่าจินหานเหยากลับยืนกรานที่จะเดินตามติดมาไม่ห่าง บอกเหตุผลอันสวยหรูว่าเพื่อขอบคุณเจียงเฮ่า อยากเชิญเขาทานข้าว แต่จุดประสงค์ที่แท้จริงนั้น ใจคนทั่วไปย่อมรู้ดี
เจียงเฮ่าไม่ได้โง่ เขารู้ว่าอีกฝ่ายอาจจะชอบตนเอง แต่เขาเป็นราชาหมาป่า นักฆ่าแห่งโลกมืด ย่อมไม่สามารถมีความรู้สึกผูกพันได้ การเป็นคู่นอนชั่วข้ามคืนนั้นยังพอได้
แต่เห็นได้ชัดว่าจินหานเหยาไม่ใช่ผู้หญิงเหลวแหลกเช่นนั้น
เขามีหลักการในการใช้ชีวิตของตนเอง จะฆ่าคนเพื่อเงินเพื่อผลประโยชน์ก็ได้ จะใช้เงินซื้อคืนเร่าร้อนก็ได้ แต่ไม่อาจแบกรับหนี้ทางความรู้สึก
จินซื่อเซวียนเพราะรู้สึกละอายใจ หลังจากบอกลาเจียงเฮ่าแล้ว ก็จากเจียงหลิงไป
ส่วนลูกพี่ลูกน้องอย่างจินหานเหยานั้น เขาเกลี้ยกล่อมไม่ได้ ทำได้เพียงปล่อยให้นางเดินตามเจียงเฮ่าไป
พละกำลังอันน่าเกรงขามที่เจียงเฮ่าแสดงออกมาในการสังหารตาแก่ตาเดียว ได้พิชิตใจจินซื่อเซวียนไปนานแล้ว ย่อมไม่กลัวว่าลูกพี่ลูกน้องจะตามเจียงเฮ่าไปแล้วเกิดอันตรายใดๆ
"พี่เจียง ท่านจะไปไหนหรือ?"
ดวงตางดงามของจินหานเหยาเป็นประกาย มองเจียงเฮ่าด้วยความสงสัยใคร่รู้
"ข้ามีธุระต้องไปทำ เจ้าอย่าตามมาเลย" เจียงเฮ่าแสดงสีหน้ารำคาญเต็มที่
เขามีธุระต้องไปทำจริงๆ
จัดการบริษัทรับรื้อถอนไปแล้ว แต่ว่ายังมีเจ้านายบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ซื้อที่ดินสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ยังไม่ได้จัดการ
หากไม่จัดการบริษัทอสังหาริมทรัพย์ ปัญหาของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็จะยังคงอยู่
"มีธุระอะไร ฉันช่วยท่านได้นะ ฉันเป็นคอภูมิศาสตร์เลยนะ ไม่ใช่แค่เจียงหลิง ต่อให้เป็นสถานที่และวัฒนธรรมชนเผ่าทั่วหัวเซี่ยฉันก็คุ้นเคยดี หากท่านจะไปเที่ยว การเดินทางไปกับฉันคงจะดีที่สุดแล้ว" จินหานเหยากระพริบตาพริบพราว เผยรอยยิ้มละไม