คำพูดของเจียงเฮ่าทำให้เฉินไห่และหลิวหมิงซานต่างชะงักงัน พวกเขาไม่อาจเข้าใจว่าเจียงเฮ่ามาขัดจังหวะตอนนี้ได้อย่างไร
หรือว่าเขาคิดจะเดินออกไปโดยไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย?
ถ้าคิดเช่นนั้นจริง มันก็แค่ฝันกลางวันมิใช่หรือ?
"พี่เจียง พี่ไห่กำลังช่วยนายอยู่นะ อย่าขัดจังหวะเลย!" เหมาเจี๋ยที่อยู่ด้านข้างเอ่ยเกลี้ยกล่อมด้วยความร้อนใจ
ตอนนี้เขาก็รู้สึกโมโหเจียงเฮ่าพอสมควร นายไม่ไปหาเรื่องใคร ทำไมไปหาเรื่องสมาคมจระเข้ แถมยังฆ่าคนของสมาคมจระเข้ไปตั้งหกคน นายตบหน้าสมาคมจระเข้ แล้วคนอื่นจะยอมปล่อยไปได้อย่างไร
"คนอื่นจะมาหักมือหักเท้าฉัน แล้วนายยังจะให้ฉันปิดปากอีก นายคงคิดว่าไม่ใช่เท้านายเองสินะ?" เจียงเฮ่าชายตาข้างหนึ่งมองเหมาเจี๋ยที่อยู่ด้านข้างแล้วเอ่ยอย่างเย็นชา
"นาย..." เหมาเจี๋ยโมโหจนพูดอะไรไม่ออกอยู่พักหนึ่ง กว่าครู่หนึ่งจึงเอ่ยอย่างขุ่นเคือง "พอได้แล้ว ถือว่าฉันพูดมากเอง ฉันไม่ยุ่งกับนายแล้ว ตามใจนายเถอะ"
"อาเฮ่า ข้าทำเช่นนี้ก็เพื่อรักษาชีวิตเจ้า เจ้ารู้หรือไม่?" เฉินไห่ขมวดคิ้วถาม
เจียงเฮ่าส่ายศีรษะ "เรื่องนี้ข้าไม่ได้ทำผิด เหตุใดต้องยอมหักมือหักเท้าตัวเอง พร้อมชดใช้สามล้าน? ทางสมาคมจระเข้น่าจะต้องชดใช้ค่าเสียหายทางจิตใจให้ข้ามากกว่า" พูดจบ เขาก็จับจ้องดวงตาอันไร้ความรู้สึกไปที่หลิวหมิงซาน
"เจ้าพูดอะไรนะ?" หลิวหมิงซานโกรธจนเลือดขึ้นหน้าทันที ดวงตาดุจใบมีดจ้องเขม็งไปที่เจียงเฮ่า "เจ้า... ฆ่าคนของข้าไป ยังกล้ากล่าววาจาบ้าบิ่น ให้ข้า... จ่ายเงินอีก!"
เฉินไห่ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที รีบเกลี้ยกล่อมว่า "ท่านหัวหน้าหลิว ใจเย็นก่อน อาเฮ่าแค่พูดจาด้วยอารมณ์โกรธเท่านั้น จะถือเป็นจริงจังไม่ได้นะขอรับ!"
หลิวหมิงซานมองไปที่เฉินไห่ "น้องชายเฉิน ข้าเห็นแก่น้ำใจของเจ้า จึงตั้งใจจะไว้ชีวิตให้อีกฝ่าย แต่อีกฝ่ายไม่เพียงไม่เห็นคุณค่า กลับยังกล่าวคำบ้าบิ่นใส่ข้า คงต้องขออภัยจริงๆ" พูดจบ เขาก็จับจ้องดวงตาอันดุดันกลับไปที่เจียงเฮ่าอีกครั้ง "ไอ้หนุ่ม วันนี้ข้าหลิวมู่ซานไม่ฆ่าเจ้า ข้าขอสาบานไม่เป็นคน!"