เทียนหยูชูซิง เขตโรงงานเก่าเมืองกุยเต๋อ ห้องทำงานผู้รับผิดชอบ
ช่วงนี้โจวเฉิงเซวียนรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะเป็นลูกข่างเต็มที ถูกแส้โบยตลอดเวลา
สวัสดิการที่เป็นรูปธรรมของโครงการ "เทียนหยูโฮม" โดยเฉพาะ "หอพักฟรี" กับรถรับส่งพนักงาน แพร่กระจายอย่างรวดเร็วในหมู่ชาวเมืองกุยเต๋อและแรงงานต่างถิ่น เสียงโทรศัพท์สอบถามถล่มแผนกบุคคลแทบจะรับไม่ไหว
มือถือของโจวเฉิงเซวียนเองก็ดังไม่หยุด หลายสายเป็นชาวบ้านที่เสาะหามาแบบอ้อมๆ น้ำเสียงร้อนรน
คนที่กลับมาและอยากกลับมามากเกินไป เขตโรงงานเก่าหลังจากการปฏิรูปแบบลีนครั้งก่อน สายการผลิตมีประสิทธิภาพสูง แต่ตำแหน่งงานถูกคำนวณไว้อย่างแม่นยำ
ตอนนี้คนหลั่งไหลกันเข้ามามากมาย สายการผลิตที่มีอยู่รับไม่ไหวแน่นอน
หัวหน้าแผนกบุคคลถือรายชื่อรอจัดสรรยาวเหยียด ยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดต่อหน้าโจวเฉิงเซวียน: "คุณโจว นี่... ผ่านการคัดกรองเบื้องต้นทั้งนั้น กระตือรือร้นไม่ต้องพูดถึง หลายคนเป็นช่างมากประสบการณ์ แต่ที่นี่เราใส่ไม่ลงจริงๆ ครับ"
โจวเฉิงเซวียนขยี้ขมับ มองรายชื่อ ปฏิเสธตรงๆ ก็ไม่ได้ เบียดเข้าไปก็ไม่ได้
สายตาของเขาทอดไปที่แผนผังธุรกิจกลุ่มบนผนัง ค่อยๆ เลื่อน และหยุดที่ "เทียนชิงเอนเนอร์จี้ (ลั่วหยาง)"
โรงงานแบตเตอรี่ที่คุณสวีวางแผนไว้ ครึ่งปีหน้าจะเริ่มเร่งกำลังการผลิต ต้องใช้แรงงานจำนวนมาก ส่วนซุนเฮา ตามแผนเดิม การสรรหาและฝึกอบรมขนาดใหญ่ควรเริ่มต้นต้นปีหน้า...
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา เขาหยิบโทรศัพท์ โทรหาซุนเฮา ผู้จัดการทั่วไปของเทียนชิงเอนเนอร์จี้
หลังจากพูดคุยทางโทรศัพท์ ทั้งสองฝ่ายตกลงแผน "ทีมสำรอง": เทียนหยูชูซิงจัดการฝึกอบรม ผู้ที่ผ่านการประเมินจะถูกส่งไปยังโรงงานเทียนชิงเอนเนอร์จี้ที่ลั่วหยาง
วางสายจากซุนเฮา โจวเฉิงเซวียนมองรายชื่อยาวเหยียดนั้น คำนวณ เฟสแรกของทีมสำรองวางแผนรับแปดสิบคน แต่ในรายชื่อยังมีอีกกว่าหนึ่งร้อยคนที่ต้องจัดสรร ในจำนวนนี้หลายคนเป็นช่างมากประสบการณ์ด้านการประกอบรถไฟฟ้า