สวีเฉินยิ้มเล็กน้อย มองไปรอบ ๆ ตัวแล้วพูดว่า "ผมรู้ แต่นี่ไม่ใช่ต้นทุน มันคือการลงทุน พวกคุณดูต่อได้เลย"
เขาชี้ไปที่ข้อสอง "ข้อสอง ปรับการทำงานล่วงเวลาให้ถูกกฎหมาย เทียนหยูทำงานสามกะ วันละแปดชั่วโมง จ่ายค่าล่วงเวลาเต็มจำนวนมาโดยตลอด แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ซัพพลายเออร์ระดับหนึ่งทั้งหมดต้องปฏิบัติตามมาตรฐานนี้พร้อมกัน ใครไม่ผ่าน ให้เวลาแก้ไข ใครแก้ไขแล้วยังไม่ผ่าน ก็ยุติความร่วมมือ ใครผ่าน ก็ได้ออเดอร์เพิ่ม ราคาต่อรองได้"
หวัง เสวี่ยขมวดคิ้ว เธอเป็นหัวหน้าของเทคโนโลยีอัจฉริยะ และเธอรู้เรื่องซัพพลายเชนดีที่สุด "คุณสวี ฝั่งซัพพลายเออร์มีคุณภาพไม่เท่ากัน บางโรงเล็กๆ ยังจ่ายประกันสังคมไม่ครบเลย จู่ๆ ไปตั้งมาตรฐานสูงขนาดนี้ พวกเขาอาจจะหนีออเดอร์ก็ได้"
สวีเฉินหันกลับมา สายตาสงบนิ่ง "หนีก็หนี ออเดอร์ของเทียนหยู ไม่กลัวไม่มีคนรับ และผมเตรียมเงินทุนก้อนหนึ่งไว้แล้ว ไว้ใช้เข้าหุ้นกับซัพพลายเออร์ที่ยินดีร่วมมือแต่ยังลำบากอยู่ ถ้าเธอร่วมมือกับฉัน ฉันจะช่วยยกระดับให้ ถ้าไม่ยอม ก็เปลี่ยนคน"
เขาหยุดเล็กน้อย น้ำเสียงลดต่ำลงเล็กน้อย แต่น้ำหนักกลับหนักแน่นขึ้น "พี่น้องโรงงานของเราและพี่น้องโรงงานของซัพพลายเออร์ ล้วนเป็นคนทำงานให้เทียนหยูทั้งนั้น ถ้าสวัสดิการของพวกเขาไม่ดีขึ้น อัตราชิ้นงานดีของเราก็ไม่ดีขึ้น นี่ไม่ใช่ความใจอ่อน นี่คือธุรกิจ"
หวัง เสวี่ยเงียบไปไม่กี่วินาที แล้วพยักหน้า
สวีเฉินชี้ไปที่ข้อสาม "ข้อสาม เริ่มแผน 'เทียนหยูโฮม' หอพักหกตึกในโรงงานใหม่ จะติดตั้งตามมาตรฐานอพาร์ตเมนต์พรีเมียม มีห้องน้ำในตัว เครื่องปรับอากาศ น้ำร้อน 24 ชั่วโมง มีห้องซักรีดทุกชั้น โรงอาหารพนักงานฟรีสามมื้อ โภชนาการครบถ้วน ไม่จ้างผลิตภายนอก เทียนหยูบริหารเอง ภายในโรงงานจะสร้างห้องออกกำลังกาย ห้องอ่านหนังสือ สนามบาสเกตบอลด้วย อีกทั้งให้ความช่วยเหลือเรื่องการศึกษาเด็กของพนักงาน เงินช่วยค่ารักษาโรคหนักของญาติสายตรง วันลาพักผ่อนโดยได้รับค่าจ้างและเงินเยี่ยมเยียนพิเศษเมื่อครอบครัวประสบเหตุฉุกเฉิน รวมอยู่ในระบบสวัสดิการของกลุ่มทั้งหมด"