เหลาอู๋ได้รับรถในวันนั้น เขาขับมันลงจากรถบรรทุกด้วยตัวเอง แล้วจัดวางหน้าร้าน
สีขาวมุก แชมเปญโกลด์ ฟ้าแห่งสวรรค์ — รถสามคันจอดเรียงกัน ดึงดูดผู้คนมากมายให้แวะชม
ชายวัยสี่สิบกว่าเดินวนรอบรถสองรอบ แล้วถามเหลาอู๋ว่า “พี่เจ้าของร้าน รถคันนี้ราคาเท่าไหร่?”
“สองหมื่นหกพันแปดร้อย มีแอร์ มีจอ LCD วิ่งได้ร้อยกิโล”
ชายคนนั้นมองภายในรถอีกที นั่งเข้าไปลองแอร์ พอออกมาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที “รูดบัตรได้ไหม? ผมเอาคันสีขาว”
เหลาอู๋ยิ้มแล้วตอบ “คุณครับ คันนี้เป็นรถตัวอย่าง โชว์อย่างเดียวไม่ขาย เปิดตัวอย่างเป็นทางการวันที่หนึ่งกันยายน คุณค่อยมารับรถตอนนั้น”
ชายคนนั้นดูผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ฝากเบอร์ไว้ “ได้ เดี๋ยววันแรกเดือนกันยายนผมมา ช่วยเก็บคันสีขาวไว้ให้ผมด้วย”
เหลาอู๋จดลงในสมุด ใจชื้นไม่น้อย
วันที่สามที่รถตัวอย่างมาถึงร้าน สี่ตลาดหลักรวมกันมียอดจองล่วงหน้ากว่าสี่สิบคำสั่งแล้ว ทั้งหมดเป็นคนที่ยังไม่เห็นรถจริง แค่เห็นภาพเรนเดอร์ก็วางเงินมัดจำกันแล้ว
ตอนตงจิ้นรายงานตัวเลขให้สวีเฉิน สวีเฉินกำลังดูใบตอบรับเรื่องสิทธิบัตรจากกรมสิทธิบัตร
“จองล่วงหน้ากว่าสี่สิบ?” สวีเฉินรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
“ครับ แล้วทั้งหมดเป็นเงินมัดจำเต็มจำนวน ไม่มีถอนแม้แต่รายเดียว” ตงจิ้นยิ้ม “คุณสวี เทียนหยู 01 รอบนี้ต้องปังอีกแน่”
สวีเฉินวางกระดาษลง พิงพนักเก้าอี้ มุมปากค่อยๆ ยกขึ้น