“เรื่องนี้ทุกคนวางใจได้ เราบริษัทเทียนหยูชูซิงเป็นองค์กรที่ถูกต้องตามกฎหมาย”
สวีเฉินมองตงจิ้น ตงจิ้นรับคำต่อว่า “เราจะจัดเตรียมชุดให้เป็นชุดเดียวกัน เสื้อยืดแขนสั้นกับกระโปรงสั้น สีขาวดำ มีโลโก้เทียนหยูพิมพ์อยู่ด้านหน้า ไม่ต้องกังวลเรื่องเสื้อผ้า ตอนนั้นจะแจกตามไซส์”
ตงจิ้นหยิบภาพเรนเดอร์ที่ฝ่ายออกแบบส่งให้ออกมาให้ทุกคนดู พร้อมพูดว่า “ชุดปกติทั่วไป แค่เสื้อยืดเป็นแบบคับตัวหน่อย!”
พอทุกคนเห็น ก็วางใจได้ ไม่ใช่ชุดโชว์หวิว ลึกถึงทรวงอก เปิดหลัง หรือโปร่งใสอะไรแบบนั้น
เมื่อคำถามสำคัญที่สุดได้รับคำตอบแล้ว ทุกคนก็เริ่มผ่อนคลาย ยิ่งเห็นว่าสวีเฉินอายุไม่มาก ไม่มีความตึงเครียดเหมือนตอนเข้ามาใหม่ เริ่มพูดคุยกันเบาๆ
สาวคนหนึ่งพึมพำแผ่วเบา “คุณสวีหน้าตาเหมือนรุ่นราวคราวเดียวกับเราเลย…”
คนข้างๆ ผลักเธอเบาๆ เธอรีบหุบปากทันที
สวีเฉินได้ยินก็ยิ้มแล้วพูดว่า “อายุใกล้กันจริงๆ ผมปีนี้ยี่สิบหก แก่กว่าพวกเธอไม่กี่ปี” บรรยากาศในห้องประชุมผ่อนคลายลงทันที สาวๆ หลายคนอดยิ้มไม่ได้
สวีเฉินเสริมอีกประโยค “เพราะงั้นไม่ต้องเรียกผมว่าคุณสวี เรียกพี่สวีก็พอ”
การสัมภาษณ์เป็นเรื่องง่าย สวีเฉินถามคำถามพื้นฐานไม่กี่ข้อ ส่วนสูง น้ำหนัก เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อนไหม รับประกันได้ว่าจะมาครบทั้งสามวันไหม สาวทั้งสิบสองคนคุณสมบัติดีทุกคน เขาไม่ตัดใครออก รับไว้หมด
แต่เพื่อความไม่ประมาท สวีเฉินยังให้ตงจิ้นหาตัวสำรองไว้เพิ่ม
“แจ้งไซส์กับผู้จัดการตงได้เลย เสื้อผ้าจะตัดตามไซส์ของพวกเธอ” สวีเฉินยืนขึ้น มองไปรอบๆ แล้วพูดเสริมท้าย “อีกอย่าง ระหว่างพวกเธอเองก็แอดวีแชทกันไว้ ตั้งกลุ่มไว้ด้วย ผู้จัดการตงก็อยู่ในกลุ่ม จะได้ติดต่อสะดวก งานแสดงจบลง ถ้าทำงานด้วยกันแล้วถูกใจ ต่อไปเทียนหยูมีกิจกรรมอื่น ผมจะติดต่อพวกเธอก่อนเป็นคนแรก”