เกาเฟิงงงไปครู่หนึ่ง: “คุณสวี พอมีจุดไหนที่ไม่พอใจไหมครับ?”
สวีเฉินชี้ไปที่พื้นที่ว่างด้านหลังแท่นจัดแสดงจื่อซิง x5: “ตรงนี้เพิ่มโซนทดลองอีกหนึ่งจุด วางเก้าอี้สักสองสามตัว วางแท็บเล็ตไว้ ให้คนที่มาชมได้ดาวน์โหลดแอปจื่อซิงทันที แล้วทดลองฟังก์ชันควบคุมรถระยะไกล แค่ดูอย่างเดียวไม่ได้ ต้องให้พวกเขาลงมือทำเอง แอปขึ้นร้านแล้ว พอดีใช้โอกาสงานแสดงนี้ดันยอดดาวน์โหลดสักหน่อย”
เกาเฟิงตาเป็นประกาย: “คุณสวี ไอเดียนี้ดีมากครับ! ผมจะให้โรงงานเปลี่ยนแบบทันที ทำด่วน สองวันน่าจะทัน”
สวีเฉินพยักหน้า แล้วเสริมอีกประโยค: “อีกอย่าง ให้นายให้ฝ่ายออกแบบทำป้ายตั้งอีกอัน วางไว้ข้างโซนทดลอง ด้านบนพิมพ์คิวอาร์โค้ด สแกนแล้วดาวน์โหลดแอปได้เลย ง่าย ๆ ตรงไปตรงมา ไม่ต้องให้พวกเขาหาเอง”
เกาเฟิงยกนิ้วโป้งให้: “คุณสวี สมองแบบนี้ ไม่ไปทำงานการตลาดน่าเสียดายจริง ๆ”
สวีเฉินยิ้มแล้วเตะเขาเบา ๆ: “รีบไปทำงานได้แล้ว อย่ามัวแต่มุสาว”
เกาเฟิงรีบวิ่งไปติดต่อโรงงานให้เปลี่ยนแบบแท่นจัดแสดง ส่วนสวีเฉินยืนอยู่บนบูธที่ยังว่างเปล่า มองไปรอบ ๆ บูธข้าง ๆ ยังกำลังประกอบโครงสร้างอยู่ บนภาพเรนเดอร์เขียนคำว่า “ยาดี้” ไว้ ถัดไปคือไอเม่ ถัดไปอีกคือจินเผิง
แบรนด์รถไฟฟ้าที่มีชื่อเสียงทั้งประเทศ แทบจะมากันครบ
จื่อซิง x5 ที่เพิ่งวางตลาด ได้ปะทะกับยาดี้และไอเม่โดยตรงจริง ๆ ตอนนั้น ด้วยนิสัยของสองบริษัทใหญ่ ๆ นี้ ไม่รู้ว่าจะคิดหาทางรับมืออะไรออกมาบ้าง