หยางเจิ้นปังยิ้มบางๆ พลางพูดว่า “จื้อกาง เธออยู่เจียงหวยมาหกปี ได้ตำแหน่งหัวหน้าแผนก ก็ถึงทางตันแล้ว จะเลื่อนขึ้นไปอีก ขืนทำงานเก็บเวลา หรือไม่ก็ต้องพึ่งเส้นสาย ทั้งคู่ไม่ง่าย เทียนหยูตอนนี้ถึงจะยังเล็ก แต่กำลังอยู่ในช่วงขาขึ้น ไปที่นั่น เธอคือผู้บุกเบิก ถ้าทำสำเร็จก็มีชื่อเสียงเงินทอง ถ้าทำไม่สำเร็จ อย่างน้อยเธอก็ได้ลองแล้ว”
คำพูดนี้แทงใจจ้าวจื้อกาง เขาสูดหายใจลึก มองไปที่สวีเฉิน “คุณสวี ผมเอางานนี้ ภายในเดือนหน้าไม่เกิน เราจะไปรายงานตัวที่เมืองเจิ้งโจว”
สวีเฉินยื่นมือออกไป “ยินดีต้อนรับสู่เทียนหยู”
มือทั้งสองข้างจับกันแน่น สวีเฉินสัมผัสได้ถึงรอยด้านบนฝ่ามือของจ้าวจื้อกาง นั่นคือร่องรอยที่เกิดจากการเขียนแบบและจับเครื่องมือมาอย่างยาวนาน
ออกจากห้องทำงานก็เที่ยงวันแล้ว สวีเฉินโทรหาเมิ่งเสวี่ยจวิน
“เสวี่ยจวิน หาคนเจอแล้ว จ้าวจื้อกาง ศิษย์อาจารย์หยาง ทำงานด้านระบบช่วงล่างที่เจียงหวยมาหกปี พาทีมมาด้วยห้าคน ตกลงจะเข้าร่วมสถาบันวิจัยกลางของเราแล้ว”
ปลายสาย เสียงของเมิ่งเสวี่ยจวินฟังดูตื่นเต้นมาก “ดีมาก! คุณสวี มาถึงเมื่อไหร่? ผมจัดเตรียมการต้อนรับไว้ให้”
“เดือนหน้า เตรียมพื้นที่ทำงาน ที่พัก อุปกรณ์ห้องทดลอง ให้ครบทุกอย่าง อีกอย่าง จัดทำข้อมูลระบบช่วงล่างของอู๋เจี๋ยมินิมาชุดหนึ่ง ส่งมาให้ฉัน ฉันจะส่งให้วิศวกรจ้าวกับทีมดูคร่าวๆ ก่อน”
“เข้าใจแล้ว! ผมจัดเตรียมทันที”
วางสายไป สวีเฉินรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก เป้าหมายของเขาไม่ใช่แค่ระบบช่วงล่างของอู๋เจี๋ยมินิเท่านั้น แต่รวมถึงแชสซีอเนกประสงค์ที่จะทำต่อไปในภายหลังด้วย นั่นต่างหากคือจุดที่ยากจริงๆ ยิ่งมีคนเก่งมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี