ฟางซินพยักหน้า
เขาลูบไหล่เถียนจวินฮุยเบา ๆ “งั้นฉันไปก่อนนะ!”
“อืม!”
หวงฮุ่ยยืนนิ่ง มองแผ่นหลังของฟางซิน แล้วหันไปมองเถียนจวินฮุย “รุ่นพี่ เขาเป็นคนของกองเก้าเหรอ?”
เถียนจวินฮุยกลับมาทำหน้าเย็นชาตามเดิม ส่งเสียงตอบรับในลำคอสั้น ๆ
หวงฮุ่ยมองไปทางที่ฟางซินเดินจากไป รู้สึกเหมือนตัวเองถูกหลอก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ฟางซินเดินฝ่าฝูงชนมายืนตรงจุดลงทะเบียนของกองเก้า
เสี่ยวลู่เท้าคางกับขอบโต๊ะ กำลังสัปหงก
ฟางซินโบกมือ “พี่เสี่ยวลู่!”
เสี่ยวลู่เงยหน้าขึ้น ยิ้มหวานให้ฟางซิน “ฟางซินมาแล้ว! มองกล้องตรงนี้นะ! ลงทะเบียนก่อน!”
ฟางซินหันหน้าเข้าหากล้องถ่ายรูปที่อยู่ข้าง ๆ
เสียงติ๊ดดังขึ้น เสี่ยวลู่ยื่นมือออกมาให้ฟางซิน “ยินดีต้อนรับ!”
“ฟางซิน?” มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
ฟางซินหันไปมอง ก็เห็นไอ้เจ้าอ้วนเนื้อนุ่มหน้าขาวสะอาดคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลัง
ไอ้เจ้าอ้วนเข้ามาถึงตัว ยื่นมือออกมาพร้อมกับหัวเราะหึ ๆ “ฉันคือฉื่อไท่ล่าง!”
ฟางซินยื่นมือไปจับเบา ๆ “สวัสดี ๆ!”
ข้างหลังฉื่อไท่ล่างยังมีผู้หญิงผิวค่อนข้างคล้ำคนหนึ่งยืนอยู่ เธอสวมชุดวอร์มทั้งชุด ตรงอกปักคำว่า ‘มุมานะ’ ด้านหลังปักคำว่า ‘วัยเยาว์’
“พี่ซิน ลองทายสิว่านี่ใคร?” ฉื่อไท่ล่างโอบไหล่ผู้หญิงคนนั้นถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
ฟางซินคิดเล็กน้อย “หลี่เป่าเอ๋อใช่ไหม?”
ใบหน้าคล้ำ ๆ ของผู้หญิงคนนั้นระบายสีแดงระเรื่อขึ้นมา เธอต่อยเข้าที่ท้องฉื่อไท่ล่างหมัดหนึ่ง แล้วยิ้มเขิน ๆ ให้ฟางซิน
“พี่ซิน ฉันคือจางเย่าจู่!”
“เธอคือจาง... หา? เธอเป็นผู้หญิงเหรอ?” ฟางซินยืนอึ้ง “เฮ้ย ชื่อเธอนี่มัน... เทิดทูนตระกูลจริง ๆ!”