หา?
นักเรียนคนอื่น ๆ กำลังจะแยกย้ายกันกลับแล้ว
พอเห็นเหตุการณ์นี้ก็พากันเดินเข้ามา
ชั่วพริบตานั้นทุกคนตาโตขึ้นมาก
นี่มันเหลือเชื่อไปหน่อยรึเปล่า?
แค่คาบแรก!
ทุกคนฟังเลกเชอร์ยังงง ๆ กันอยู่เลย
บางประเด็นยังย่อยไม่หมดดี
แกดันทะลวงผ่านไปแล้ว?
ตอนสอบวัดระดับแรกเข้าแกทำลายสถิติ เป็นที่หนึ่งแบบทิ้งห่าง
แถมยังทุบสถิติทางการอีกต่างหาก
ตอนนี้แค่คาบแรกแกก็บรรลุถึงกำลังรบขั้นสี่แล้ว
นี่ยังมีกฎ มีกฎหมายอยู่ไหม?
แล้วให้คนอื่นอยู่กันยังไง?
ฮว่าเฉิงยิ้มกว้าง เอาแขนคล้องคอฟางซิน
ถามว่านักเรียนแบบนี้มีอาจารย์คนไหน ไม่รัก
ไม่แปลกที่ไอ้หัวขาวนั่นทำอะไรก็ชอบลากหมอนี่ไปด้วย
พรสวรรค์ดี ความเข้าใจดี กำลังรบแกร่ง
"ได้เลย ๆ ๆ!"
ฮว่าเฉิงตบมือใหญ่ลงบนไหล่ฟางซิน ดีใจไม่น้อย
ขีดจำกัดของกำลังรบขั้นสี่คือสองหมื่นห้าพันกิโลกรัม ฟางซินเพิ่งบรรลุผล ก็แตะหนึ่งหมื่นแปดพันกิโลกรัมแล้ว
เพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ทั้งจนใจทั้งทึ่ง
ฟางซินชนะพวกเขาไปไกลตั้งแต่จุดเริ่มต้นแล้ว
ฮว่าเฉิงส่ายหน้า พลางอุทานว่า "สมกับเป็นพรสวรรค์สายพละกำลัง SSS! เมื่อกี้เรายังบอกเลยว่าอีกครึ่งเดือนแกถึงจะทะลวงผ่าน ตอนนี้ดูสิ หน้าแตกหมอเลย!"
ฟางซินยิ้ม "ขอบคุณพี่ฮว่าลิ่ว เมื่อกี้ถ้าไม่ได้พี่ช่วยลากให้ ผมไม่มีทางถึงกำลังรบขั้นสี่ได้ไวขนาดนี้!"
ฮว่าเฉิงฮึกเหิม "เราเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาแก นี่ก็เรื่องที่ควรทำไม่ใช่รึ นักเรียนเก่ง หน้าเราก็มีเกียรติ"
พูดถึงตรงนี้ ฮว่าเฉิงเหมือนนึกอะไรได้ สายตากวาดมองเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น "เรื่องที่ฟางซินบรรลุผ่าน พวกนายอย่าเพิ่งเอาไปโพนทะนาภายนอก สุภาษิตเก่าว่าไว้ ต้นไม้โดดเด่นในป่าย่อมถูกลมแรงโค่น ฟางซินเพิ่งได้ที่หนึ่งสอบวัดระดับไป โด่งดังเกินไปแล้ว ถ้าโด่งดังเกินไปง่ายจะก่อปัญหาที่ไม่จำเป็น
ไม่พูดเรื่องอื่น แค่ปากโป้งหลุดปาก ให้พวกผู้วิปริต หรือไม่ก็พวกเศษเดนกองทัพรัตติกาลรู้เข้า พวกนั้นจะจับตามองฟางซิน ถูกพวกมันจับตามอง ดีไม่ดีก็ฉุดตัวฟางซินไปเป็นพวก หรือไม่ก็ลงมือเก็บฟางซิน นี่เป็นเรื่องที่เสียเปรียบฟางซินมาก!"