ฟางซินมองจูเก๋อเหิงด้วยความสงสัย
จูเก๋อเหิงเอามือข้างหนึ่งวางบนไหล่ฟางซิน
"อย่าไปบอกใครทั่วว่าเจ้าเป็นหลานของฟางชิงตี้ ต่อให้มีคนถามเจ้าก็อย่าบอก แม้คดีความของปู่เจ้าจะถูกตัดสินว่าบริสุทธิ์แล้ว แต่ตอนที่ปู่เจ้าออกจากสภาเทวะ เขาเคยเล่นงานคนในสภาไว้ไม่น้อย ตอนนี้พวกนั้นก็อยู่ในตำแหน่งสูงของสำนักโล่เทียน ถ้ารู้ว่าเจ้าเป็นหลานฟางชิงตี้ ระวังจะถูกรุมกระทืบไม่รู้ตัว!
ตอนที่ตรวจสอบประวัติเจ้าก่อนหน้านี้ ฉันแก้ข้อมูลครอบครัวเจ้าไปเล็กน้อย ถ้าไม่สืบละเอียดก็ดูไม่ออก ตอนนี้ทั้งกองเก้ามีแค่ท่านผู้อาวุโสเย่ ฉัน และเสี่ยวลู่ที่รู้ตัวตนของเจ้า
แต่ตัวตนของเจ้าสักวันต้องถูกเปิดเผยแน่ ดังนั้นก่อนจะถึงตอนนั้น เจ้าต้องเพิ่มพลังให้ตัวเองให้มากที่สุด ฉันกับท่านผู้อาวุโสเย่ช่วยเจ้าแก้ปัญหาได้ก็จริง แต่พวกเราจะคอยตามแก้ปัญหาให้เจ้าทุกวินาทีนาทีไม่ได้หรอก
อีกอย่าง คราวนี้เจ้าดังเปรี้ยงมาก ต้องมีคนจับตาดูแน่ ต่อไปนี้ทำตัวต่ำๆ ไว้ ตอนสอบกลางภาค แค่ติดสิบอันดับแรกก็พอ!"
ฟางซินรีบถาม "อย่าเพิ่งไป ฉันมีเรื่องต้องถามอีก!"
"ว่าเลย! เรื่องอะไร?"
"ประวัติโดยละเอียดคดีรถชนพ่อแม่ฉัน ขอดูได้ไหม?"
จูเก๋อเหิงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบ "จริงๆ แล้วทางการก็ยังหาหลักฐานที่มีประโยชน์ไม่ได้ เบาะแสต่างๆ ยุ่งเหยิงไปหมด หาต้นตอไม่เจอ ที่ข้อมูลพ่อแม่เจ้าถูกปิดเป็นความลับ หนึ่งเพราะคดีนี้ประหลาดและเชื่อมโยงกับคดีเมื่อหลายปีก่อน สองเพราะงานวิจัยที่พวกเขาทำเกี่ยวข้องกับความลับขั้นสูงสุด เจ้ายังขั้นต่ำ ตำแหน่งก็ต่ำ เลยให้เจ้าดูไม่ได้!