บนอัฒจันทร์
ผู้อำนวยการชราประดับรอยยิ้มอบอุ่นเมตตา มองไปทางหลี่เป่าเอ๋ออยู่ไกล ๆ
แววตาเต็มไปด้วยความปลื้มปิติยินดีที่อนุชนคนรุ่นหลังเหนือกว่ารุ่นก่อน
“อีกสักครู่ตอนมอบรางวัลสามอันดับแรก ผมจะมอบให้เด็กสาวคนนี้ด้วยตัวเอง!”
“ครับ ผอ.สวี่!”
ผอ.สวี่ประสานสิบนิ้ววางบนหน้าท้อง “เจ็ดนาทีหนึ่งวินาทีนี่นะ หลายปีแล้วที่ไม่มีนักเรียนใหม่ทำเวลาได้ต่ำกว่าสิบนาที!”
“ผอ.ครับ นี่ก็เพราะการสอบวัดระดับช่วงเปิดเทอมมันยากขึ้นทุกปีนี่ครับ!” ชายกลางคนข้าง ๆ พูดประจบ
ผอ.สวี่ใช้นิ้วโป้งสองข้างหมุนไปมา “นี่ยิ่งแสดงว่าเด็กคนนี้เก่งสิ ใครเป็นคนดึงตัวเธอเข้ามา?”
คนอื่น ๆ พากันมองไปที่จูเก๋อเหิง
ผอ.ตบไหล่จูเก๋อเหิงอย่างพอใจ “ไอ้หนูเอ๊ย แกทำให้ฉันมีเรื่องเซอร์ไพรส์ได้เรื่อยเลยนะ!”
จูเก๋อเหิงแสยะยิ้มเผยฟัน “ท่านสวี่ นี่ยังจิ๊บจ๊อยไป!”
ผอ.หันมาถามเบา ๆ “เด็กคนนี้พื้นเพเป็นไงบ้าง?”
จูเก๋อเหิงหัวเราะ “ในแดนมังกรคนที่ใช้ดาบเก่ง ๆ ก็มีไม่กี่คน เธอแซ่หลี่ ผมไม่เชื่อว่าท่านเดาไม่ออก!”
ผอ.อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยด้วยความตกใจว่า “เป็นหลานของท่านผู้นั้นหรือ?”
“ถูกต้อง!”
ผอ.ขยับนิ้วด้วยอารมณ์ตื่นเต้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ข้าก็ว่า เด็กที่เก่งกาจขนาดนี้ ไม่น่ามาจากครอบครัวธรรมดา ยังเหลือนักเรียนใหม่ที่สอบไม่เสร็จอีกกี่คน?”
คนข้าง ๆ รายงาน “ผอ. ยังเหลืออีกกว่าเก้าสิบคนครับ!”
ผอ.จัดเสื้อผ้า “งั้นเด็กคนนี้เป็นที่หนึ่งของรุ่นนี้ก็กระดานหมุดแล้วแน่นอน ไป เตรียมตัว ข้าต้องไปมอบรางวัลให้เด็กคนนี้ด้วยตัวเอง!”