ฟางซินรู้สึกตาลายไปหมด
จนกระทั่งทุกอย่างกลับคืนสู่ปกติ
เขาพบว่าตัวเองยืนอยู่ข้างไอ้หัวขาว
มือล้วงกระเป๋า
ทั้งที่เป็นเวลาดึกดื่นยังใส่แว่นกันแดดอีก
ฟางซินก้มมองลงไปข้างล่าง
พบว่าตัวเองอยู่ห่างจากพื้นดินประมาณห้าร้อยกว่าเมตร
ถึงกับตกใจจนเซ
คว้าแขนของไอ้หัวขาวไว้โดยไม่ทันคิด
ไอ้หัวขาวแยกเขี้ยวยิ้มน้อยๆ เผยรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์
"สวัสดียามค่ำ!"
ฟางซินตั้งสติได้แล้วเอ่ยแซว
"ท่านพี่ ดึกดื่นขนาดนี้อยากคุยกับผม มาที่บ้านผมก็ได้ไม่ใช่หรือ ต้องลากผมออกมาด้วย ถ้าผมเข้าห้องน้ำหรืออาบน้ำอยู่แล้วถูกท่านลากออกมา คงไม่ต้องโป๊หรอกนะ!"
จูเก๋อเหิงยักคางชี้ลงข้างล่าง
"เรียกนายมา ก็ให้นายรับจ๊อบเล็กๆ หาแต้มสะสมไว้ พอเปิดเทอมจะได้ซื้อของสะดวก!"
ฟางซินงุนงง มองลงไปด้านล่าง
พบว่าตอนนี้ตัวเองกำลังลอยอยู่เหนือเมืองหลาน
ทั่วทั้งเมืองหลานอยู่ในสายตาของตน
ค่ำคืนนี้ของเมืองหลานดูไม่สงบเงียบนัก
ยืนอยู่กลางอากาศ มองจากบนลงล่าง
เมืองหลานถูกปกคลุมด้วยม่านพลังกั้นรูปครึ่งวงกลมขนาดใหญ่ ที่พักของชาวบ้านก็ถูกแผ่นฟิล์มแสงโปร่งใสคุ้มกันไว้ อย่างนี้ก็ป้องกันศัตรูหนีได้ สะดวกในการจับกุม และยังกั้นเสียงไม่ให้รบกวนชาวบ้าน
ในเมืองหลานเกิดการปะทะกันใหญ่บ้างเล็กบ้างหลายจุด
ฟางซินก็เข้าใจทันที นี่คือปฏิบัติการตัดหัวที่ไป๋อวี่หลินพูดถึงในกลุ่มวันนี้นั่นเอง