“ปัง!”
หมาป่าปีศาจชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ ส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
“โหวววว!”
หมาป่าปีศาจดวงตาแดงก่ำ สะบัดกายตั้งหลักได้อย่างรวดเร็ว แล้วคำรามพุ่งเข้าใส่หลี่เสวียนชาง
“นายหมู่ ระวัง!”
จิวซิงกับพวก หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ประหม่าแทนหลี่เสวียนชาง
หมาป่าปีศาจโกรธเกรี้ยว กระดูกแหลมชูชัน พุ่งเข้าหาหลี่เสวียนชางอีกครั้ง
มันอ้าปากกว้าง ง้างเขี้ยวกัดแทะ ดูดุดันและโหดร้าย
หลี่เสวียนชางว่องไวปราดเปรียว หลบหลีกการโจมตีทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย
ปลายทวนขึ้นลง ทุกท่วงท่าดุดัน เจาะจงไปที่ดวงตา บาดแผล และจุดอ่อนใต้ท้องของหมาป่าปีศาจ
เขากำลังเปลี่ยนแปลงทุกวัน ไม่ใช่แค่เพียงพลัง แต่เป็นการเสริมแกร่งรอบด้าน ความเร็วยิ่งเหนือกว่าหมาป่าปีศาจเสียอีก
“พุ่ด!”
ปลายทวนแทงทะลุ ด้ามทวนกระหน่ำทุบ
ต่อสู้กันชั่วครู่ หมาป่าปีศาจเต็มไปด้วยบาดแผล เลือดไหลทะลัก ท่าทางดุร้ายลดลง ไม่ดุดันเหมือนเมื่อครู่
แต่ว่าสัตว์อสูรมีพลังชีวิตอันอุดมสมบูรณ์ ถึงแม้จะได้รับบาดเจ็บมากมาย ก็ไม่ส่งผลกระทบมากนัก
“ปัง!”
หลี่เสวียนชางเผยช่องโหว่ หมาป่าปีศาจฉวยโอกาส ตะปบอันหนักหน่วงลงบนอกของเขา เตะเขากระเด็นออกไปไกลห้าหกเมตร
“พุ่ด!”
หลี่เสวียนชางล้มลงกับพื้นอย่างแรง เลือดสดพุ่งกระฉูดออกมาคำหนึ่ง
เขาก้มมองรอยตะปบที่หน้าอก เนื้อเน่าเลือดไหลไม่หยุด ความเจ็บปวดร้ายกาจแล่นพล่าน