สือเหยากล่าว “ศิลาวิญญาณชั้นต่ำสองแสนก้อน เป็นอย่างไร”
“ตกลง”
จางฝานพยักหน้า “จากนั้นสมุนไพรที่ข้าต้องการ เจ้าช่วยจดให้ข้าด้วย ครานี้ต้องการขั้นที่สูงกว่าเดิม...”
จางฝานบอกสมุนไพรทั้งหมดที่ตนต้องการออกมา
ส่วนสือเหยาก็นำพู่กัน หมึก กระดาษ จานฝนหมึกมาจดบันทึก
เมื่อเขียนเสร็จ สือเหยาแอบตกใจ
สมุนไพรเหล่านี้ล้วนอยู่ระดับสี่ขึ้นไป โอสถที่ปรุงออกมาได้ ต้องเป็นระดับห้าเป็นแน่!
หรือว่า...
ผู้อาวุโสตรงหน้า เป็นถึงจอมหลอมโอสถขั้นยวี่ซวีจริง ๆ งั้นรึ?
จอมหลอมโอสถที่ทรงพลังเช่นนี้ เหตุใดจึงยอมอยู่ในเมืองหลิวอวิ๋น ทั้งไม่ปรากฏตัวให้ผู้ใดพบเห็น?
เมืองหลิวอวิ๋นดีตรงไหนกัน?
“ผู้อาวุโส สมุนไพรบันทึกเรียบร้อยแล้ว ขอทราบว่ามีความต้องการอื่นใดอีกบ้าง”
สือเหยากล่าว
“อืม...”
จางฝานเริ่มตะกุกตะกัก ไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร
บอกตรง ๆ ว่าต้องการสมุนไพรบำรุงชาย สือเหยาคงไม่หัวเราะข้าใช่ไหม?
“ผู้อาวุโสโปรดสั่งมาเถิด ร้านสมุนไพรตระกูลซือเปี่ยมด้วยสมุนไพรครบครัน”
“ก็ได้... ตระกูลซือของเจ้ามีพวกสมุนไพรบำรุงกำลังชายหรือโอสถประเภทนั้นบ้างหรือไม่?”
สือเหยาได้ยิน ชะงักไปเล็กน้อย
ไม่คิดว่าผู้อาวุโสต้องการซื้อโอสถประเภทนั้น?
“ฮิ ๆ...”
สือเหยาหลุดขำ โอสถบำรุงกำลังบุรุษเพศชายมีมากมาย แต่ละวันขายได้ไม่น้อย
นางชินเสียแล้ว ไม่รู้สึกแปลกประหลาด
ผู้อาวุโสลึกลับตรงหน้า ถึงไม่ทราบอายุ แต่สามารถหลอมโอสถระดับสูงสุดได้ ย่อมไม่ใช่คนหนุ่มแน่ เหตุใดแค่ซื้อโอสถเช่นนี้ยังอับอายจนเอ่ยปากไม่ใคร่ออก?