"ราคานี่ มันสูงเกินไปหรือเปล่า?"
ตอนที่จางฝานมาซื้อยา เขาก็ได้ทราบราคายามาก่อนแล้ว
อยู่ที่ประมาณสามพันเก้าร้อยถึงสี่พันพอดี
ทำไมต้องสี่พันห้าร้อยด้วย?
"ท่านผู้อาวุโส ยาของร้านข้า คุณภาพย่อมรับประกันได้ ส่วนราคานั้น จะแพงกว่าร้านทั่วไปอยู่ประมาณหนึ่งส่วน"
จางฝานเปิดห่อดู
สมุนไพรที่อยู่ข้างใน ล้วนมีคุณภาพยอดเยี่ยม สีสันบริสุทธิ์!
ดูท่าคงต้องซื้อยาลดลงหน่อยแล้ว
แต่ในเวลานี้ สือเหยากลับยิ้มน้อยๆ แล้วกล่าวว่า "ท่านผู้อาวุโสมาอุดหนุนร้านข้าเป็นครั้งแรก ข้าขอตัดเศษให้ท่าน เหลือเพียงสี่พัน จะเป็นอย่างไร?"
สือเหยาเป็นคนฉลาด เพียงมองแวบเดียวก็รู้ว่าจางฝานเงินไม่พอ
แต่นางพูดจาได้แนบเนียนยิ่ง ให้คนรอบข้างไม่ได้ยินว่าจางฝานเอาเงินมาไม่พอ
"ขอบคุณมาก"
จางฝานพยักหน้า จดจำน้ำใจนี้ไว้ จากนั้นก็ออกจากร้าน
"คุณหนู! ตัดเศษเช่นนี้ที่ไหนกัน ตัดออกไปตั้งห้าร้อยศิลาวิญญาณ ครั้งนี้ขาดทุนย่อยยับแล้วนะขอรับ!"
ผู้ดูแลร้านร้อนใจเอ่ยปากทันที
"ฮ่า ๆ น้ำใจของนักหลอมโอสถ มันมีค่าเพียงเงินน้อยๆ นี่หรือ? ต่อไปพึ่งพาเขาได้ พวกเราย่อมได้กำไรมากกว่า"
สือเหยายิ้มบางๆ ตอบ
……
จางฝานเพิ่งกลับถึงบ้าน ผลักประตูเข้าไป ก็เห็นลานใหญ่กว้าง ว่างเปล่าไร้ผู้คน
คนหายไปไหน?
จางฝานค้นหาทั่วทุกแห่ง ก็ยังไม่เห็นเงาผู้ใด ในใจพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาทันใด
"บัดซบ!"
จางฝานดวงตาแดงก่ำ โทสะเดือดพลุ่งถึงขีดสุด
แม่!
จางหลิงเอ๋อร์