ในทวีปไท่เสวียนบำเพ็ญเพียรมาเกือบพันปี
มู่ชิงสุ่ยไม่เคยชายตามองบุรุษใดเลย
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด บุรุษตรงหน้านี้กลับทำให้มู่ชิงสุ่ยเริ่มรู้สึกประหลาด
ความรู้สึกอย่างหนึ่งที่บอกไม่ถูก
"ตอนนี้ข้ามีพลังวิญญาณเต็มเปี่ยมแล้ว เจ้าจะดูดพลังข้าไปตอนฝึกคู่ก็ได้ แค่อย่าดูดให้ข้าตกลงไปต่ำกว่าขั้นสร้างฐานก็พอ"
จางฝานกล่าวอย่างจนใจ
หลังจากที่ตนกลายเป็นคนไร้ค่า หากไม่ได้พบมู่ชิงสุ่ย
เกรงว่าตอนนี้ยังนอนลุกไม่ขึ้นอยู่บนเตียง
จิตสำนึกพื้นฐานที่สุดที่จะต้องรู้คุณคนก็ควรมี
มู่ชิงสุ่ยกลับโบกมือเบา ๆ ว่า "วันนี้พอเถอะ"
"อะไรนะ?!"
"จริงหรือ!"
จางฝานดีดตัวนั่งบนเตียง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ในเมื่อคืนนี้ไม่ต้องเป็นเตาหลอมถูกดูดกลืนพลังฝึกตน
เช่นนั้นก็มีโอกาสทะลวงถึงสร้างฐานขั้นเจ็ดมิใช่หรือ?
"ใช่แล้ว มีวิธีใดบ้างที่ทำให้ข้ารีบเพิ่มพลังได้?"
จางฝานถาม
"ตอนนี้เจ้ามีกระบี่เทียนซู อีกทั้งยังมีคัมภีร์กระบี่เทียนซู ขอเพียงมียาโอสถเพียงพอ บวกกับพรสวรรค์เดิมของเจ้าก็ไม่ได้อ่อนด้อย อยากจะทะลวงถึงสร้างฐานขั้นเก้าก็ง่ายดายยิ่ง"
มู่ชิงสุ่ยอธิบาย
ยาโอสถ?
จางฝานยิ้มขมขื่น
"ในหนึ่งปีเกิดเรื่องเปลี่ยนแปลงมากมาย ข้ากลายเป็นคนไร้ค่า บิดาหายตัวไปครึ่งปี มารดาเพื่อให้ข้าฟื้นฟู ถึงขั้นยอมขายทุกอย่างจนหมดสิ้น จะมีเงินซื้อยาโอสถได้ที่ไหน"
ยาโอสถก็สามารถใช้หินวิญญาณแลกได้
แต่แพงมากเหลือเกิน