"ไอ้เด็กเวร!!!"
ไป๋หนิงปิงกระชากมือฉีกกระดาษทันที กระดาษโน้ตถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยโปรยปรายบนเตียง
เธอพิงหัวเตียง อกกระเพื่อมหนัก ดวงตาเต็มไปด้วยความอัปยศ
ไอ้สารเลวนี่มันบ้าไปแล้ว!
ในฐานะประธานกรรมการของบริษัทไป๋ซื่อกรุ๊ป ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเธอแบบนี้!
เธอหลับตาลงชั่วขณะ กัดฟันกรอด พลางพยายามนึกทบทวนเศษเสี้ยวความทรงจำเมื่อคืน
เมื่อคืน เธอไปเจรจาความร่วมมือกับบริษัทหลิ่วซื่อกรุ๊ป ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ แต่คุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลิ่ว หลิ่วเฉิงจง ดันคะยั้นคะยอให้เธอดื่ม
ด้วยความเกรงใจจนยากจะปฏิเสธ เธอจึงจำใจดื่มไปเพียงเล็กน้อย
แต่ไม่นานนัก ก็เริ่มเวียนหัว ตาลาย ร่างกายร้อนผ่าว
ไป๋หนิงปิงรู้ทันทีว่าในเหล้าต้องมีอะไรบางอย่าง แต่ยังพยายามสงบสติ ทำทีว่าขอตัวไปห้องน้ำ
รีบผละออกจากห้องส่วนตัว มือหนึ่งล้วงหาโทรศัพท์จะโทรเรียกผู้ช่วย ซึ่งก็คือลูกสาวของเธอ ไป๋เจี๋ย
แต่ฤทธิ์ยาแรงเกินไป ทำให้เธอไร้เรี่ยวแรง แถมยังได้ยินเสียงฝีเท้าของหลิ่วเฉิงจงตามมาด้านหลัง...
หลังจากนั้น ความทรงจำของเธอก็เลือนรางมาก แต่จำได้รางๆ ว่าชายคนนั้นรูปร่างสมส่วน หน้าตาค่อนข้างสะสาง แต่การกระทำของเขากลับรุนแรงมาก
คิดถึงตรงนี้ ไป๋หนิงปิงก็เดือดดาลสุดขีด คว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหมายเลขหนึ่งทันที
"แม่? มีอะไรแต่เช้า?"
เสียงของไป๋เจี๋ยที่ปลายสายแฝงความงัวเงียและอ่อนหวาน
ไป๋หนิงปิงน้ำเสียงเย็นชา "ฉันอยู่โรงแรมหงอวิ้นต้า ห้อง 901 เอาชุดมาให้ฉันหนึ่งชุดเดี๋ยวนี้!"
เพราะเธอมีอาการต่อต้านผู้ชายทางสรีระ จึงรับไป๋เจี๋ยมาเลี้ยงดูและฝึกฝนให้เป็นทายาท
หลังจากเจี๋ยเรียนจบ ก็พามาอยู่ข้างกาย ให้เป็นผู้ช่วยและเรียนรู้งาน
ไป๋เจี๋ยเงียบไปหนึ่งวินาที แล้วถามว่า "แม่ เกิดอะไรขึ้น?"
"อย่าถาม!"
ไป๋หนิงปิงกดวางสายดังปั๊บ
สามสิบนาทีต่อมา ไป๋เจี๋ยสวมชุดทำงานทะมัดทะแมง มือซ้ายถือถุงกระดาษ ผลักประตูเข้ามา
เธอชะงักฝีเท้าทันที
เสื้อผ้าขาดกระจุยกระจายเต็มพื้น ผ้าปูเปียกชุ่ม ทำให้ไป๋เจี๋ยตกตะลึงจนอ้าปากค้าง แทบจะทิ้งถุงเสื้อผ้าลงกับพื้น!
นี่มันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
แม่บุญธรรมมีอาการต่อต้านผู้ชายทางสรีระ จะไปมีอะไรกับผู้ชายได้ยังไง...
คิดได้ดังนั้น ไป๋เจี๋ยกระพริบตาปริบๆ อย่างเคอะเขิน น้ำเสียงแข็งๆ "แม่... นี่มัน..."
ไป๋หนิงปิงยื่นมือขาวเนียนดุจหิมะออกมาตรงๆ ใบหน้าเรียบเฉย "เสื้อผ้า"
ไป๋เจี๋ยรีบเดินเข้าไปส่งถุงกระดาษใส่มือเธอ
ไป๋หนิงปิงรับไว้ แล้วหันหลังเข้าห้องน้ำ ปิดประตู
ไม่กี่นาทีต่อมา ประตูห้องน้ำก็เปิดออก
ไป๋หนิงปิงสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย บุคลิกยิ่งเย็นชาและขึงขังกว่าเดิม!
เธอสวมรองเท้าส้นสูงสีแดง เดินมาหยุดตรงหน้าไป๋เจี๋ย ใบหน้างามพลันเครียดขรึม "ใช้ทรัพยากรฝ่ายรักษาความปลอดภัยของบริษัท สืบให้ฉัน! เมื่อคืนใครเป็นคนเปิดห้องนี้!"
...
ขณะเดียวกัน
เย่เฟิงนั่งแท็กซี่มาถึงเมืองพนันหยกที่ใกล้ที่สุด
ผลักประตูเข้าไป กลิ่นซิการ์คละคลุ้งกับผงหินลอยมาเตะจมูก
ในโถงมีคนไม่น้อย บ้างนั่งยองศึกษาหินก่อนหน้า บ้างล้อมเครื่องเจียระไนหินดูด้วยความตื่นเต้น บ้างเพิ่งเจียระไนแล้วแตกหัก สีหน้าหมองคล้ำราวกับกินแมลงวันเข้าไป
เย่เฟิงสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วกระตุ้นพลังเทพมองทะลุในร่างอย่างเงียบเชียบ
โลกตรงหน้าพลันเปลี่ยนไปทันที
หินก้อนแล้วก้อนเล่าเมื่อมองผ่านสายตาเขา ราวกับถูกปลอกเปลือกออกหมด
น่าเสียดาย หินส่วนใหญ่ข้างในมีแต่สีเทาหม่น ไม่มีของ
แต่โชคดีที่เขาสังเกตเห็นหินก้อนหนึ่งที่ร้านหมายเลข 8 ไม่ไกลนัก
เนื้อในใสบริสุทธิ์ไร้ตำหนิ!
เย่เฟิงดีใจสุดขีด!
นี่มันหยกชนิดแก้วแท้ๆ!
แต่ภายนอกกลับดูแย่มาก สีดำปื้น ผิวขรุขระเป็นหลุมบ่อ
เย่เฟิงเหลือบดูป้ายราคา: หินดำอูซา 1,600 หยวนต่อก้อน!
เริ่มกลุ้มใจ!
เพราะเมื่อวานเขาเพิ่งให้เงินของขวัญแต่งงานอู๋ต้าหล่างไป 5,000 หยวน
ในมือเหลือแค่ 200 หยวนไว้กินข้าว
ไม่พอซื้อแน่
เขาทำได้เพียงโทรหาแฟนสาวสวีหลานหลานก่อน
แต่สวีหลานหลานติดธุระไม่ได้รับสาย
จนปัญญา จึงต้องโทรหาพี่ใหญ่อู๋ต้าหล่าง
แต่คนที่รับสายกลับเป็นพี่สะใภ้เสิ่นจินเหลียน
"มีอะไรหรือ เสี่ยวเฟิง?"
เสียงนุ่มนวลอ่อนหวานของพี่สะใภ้เสิ่นจินเหลียนดังมาจากปลายสาย
เห็นได้ชัดว่าพี่สะใภ้เพิ่งตื่นนอน
เย่เฟิงฟังแล้วรู้สึกจั๊กจี้ในหู ตั้งสติแล้วพูดว่า "พี่สะใภ้ สุขสันต์วันแต่งงานนะครับ พี่ต้าหล่างอยู่ไหม?"
เสียงนุ่มนวลของเสิ่นจินเหลียนดังมา "เมื่อคืนเขาดื่มเมามาก ตอนนี้ยังไม่ตื่นเลย มีอะไรก็บอกพี่สะใภ้เถอะ"
"งั้น... พี่สะใภ้ครับ ขอยืมเงิน 1,500 หยวนได้ไหม"
เสิ่นจินเหลียนไม่ถามอะไรมาก กล่าวเพียงว่า "พี่สะใภ้มีแต่เงินสด ส่งตำแหน่งที่อยู่มาให้พี่ เดี๋ยวพี่ไปหา"
เย่เฟิงรู้สึกอบอุ่นในใจ รีบส่งตำแหน่งให้เสิ่นจินเหลียน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
รถกระบะสีขาวคันหนึ่งจอดสนิทหน้าเมืองพนันหยก
เสิ่นจินเหลียนก้าวลงจากรถ ถือซองจดหมายหนังวัวอยู่ในมือ
เสิ่นจินเหลียนสูงประมาณหนึ่งเมตรหกสิบ รูปร่างค่อนข้างสมส่วน แต่สะโพกกลมมนเป็นพิเศษ ใบหน้าก็หวานหยด
ใบหน้ารูปไข่ คิ้วโค้งเหมือนใบหลิว จมูกโด่งสวย ริมฝีปากแดงระเรื่อ ผิวพรรณก็สดใสเปล่งปลั่ง
หุ่นสาวสวยสะพรั่งบวกกับใบหน้าหวาน ทำให้เธอไม่ด้อยไปกว่านางแบบชื่อดังเลย
แต่โดยเนื้อแท้แล้วเสิ่นจินเหลียนเป็นผู้หญิงหัวโบราณ การแต่งกายจึงค่อนข้างมิดชิด
ท่อนบนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวลายดอกไม้เล็กๆ ท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์ขาม้าเข้ารูป
การแต่งตัวเรียบง่าย แต่ไม่ขาดเสน่ห์เย้ายวน
นี่ทำให้เย่เฟิงอดนึกถึงคำพูดที่อู๋ต้าหล่างเคยเล่าให้ฟังไม่ได้
"พี่สะใภ้แกน่ะรูปทรงดีมีบุตร ต่อไปต้องคลอดลูกชายแน่!"