เย่เฟิงตื่นขึ้นมา พบว่ามีผู้หญิงนอนอยู่ข้างหมอน
เธอนอนตะแคง หันหลังให้เขา
ผ้าห่มคลุมแค่เอว เผยให้เห็นร่องเอวที่เว้าโค้งอย่างงดงามทั้งสองข้าง
"นี่มัน..."
หนังศีรษะของเย่เฟิงชาไปหมด ความเจ็บร้าวจากอาการเมาค้างแล่นทะลุไปทั่วร่าง ภาพเมื่อคืนค่อยๆ ผุดขึ้นในสมองทีละเฟรม
ในงานแต่งงานของอู๋ต้าหล่างพี่ชายร่วมสาบาน เขาดื่มจนเมามาย จึงเปิดห้องพักที่โรงแรม
พอถึงหน้าห้องก็เห็นหญิงงามวัยผู้ใหญ่ในชุดดำดีไซน์สูงนอนหมอบอยู่หน้าประตู
มือหนึ่งของเธอคล้องกระเป๋า Chanel ราคาแพง อีกมือซ่อนอยู่ใต้กระโปรง
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เย่เฟิงทำได้แค่ตาแข็ง ทำอะไรไม่ได้
เมื่อสามปีก่อน เขาป่วยหนัก ทำให้ 'หัว' ไม่ยอมเงย
แต่ที่แปลกคือ เมื่อคืน อาการป่วยหายแล้ว
"ฟู่...ฟู่..."
เย่เฟิงรีบลุกจากเตียง
เก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายทั่วพื้นมาสวม
ใส่ไปได้ครึ่งหนึ่ง เอื้อมมือไปหยิบแว่นตาที่หัวเตียง
แต่พอมือแตะกรอบแว่น เขาก็ชะงัก เพราะทุกอย่างตรงหน้าชัดเจนอย่างเหลือเชื่อ!
เย่เฟิงตกใจมาก!
ต้องรู้ว่าตัวเองสายตาสั้นหนักถึง 500 ดีกรีทั้งสองข้าง แถมยังเอียงปานกลาง
ตั้งแต่ ม.2 ก็ขาดแว่นไม่ได้ มองอะไรก็พร่าเลือน
แต่ตอนนี้ รายละเอียดสินค้าบนซองถุงยางที่หัวเตียง... ตัวเองเห็นชัดแจ๋ว
เกิดอะไรขึ้น?
ยังไม่ทันที่เย่เฟิงจะคิดออก ต้นแขนซ้ายก็ปวดแสบปวดร้อนขึ้นมาทันที
เขา"ซี้ด"ปาก ก้มลงมอง อดตะลึงไม่ได้
รอยสักรูปมังกรบนแขน เปล่งแสงเรืองๆ ออกมาอย่างจางๆ
นี่ทำให้เย่เฟิงคิดย้อนกลับไปในอดีต
ตอนอายุเจ็ดขวบ เขาไข้ขึ้นสูง
หมอเถื่อนในหมู่บ้านก็จนปัญญา
ปู่จึงพาเขากลับไปบ้านบรรพบุรุษ จุดธูปอธิษฐาน
ในตอนที่หมดสติ เขาเห็นชายชราผมขาวสวมชุดผ้าธรรมดา
ผู้อาวุโสเอ่ยปาก เสียงดังมาจากทุกทิศทาง
"ข้าคือบรรพบุรุษตระกูลเย่ เย่เสวียนหวง"
"ไข้ขึ้นสูงครั้งนี้ ไม่ใช่โรค แต่เป็นเพราะพลังหยางบริสุทธิ์ในตัวเจ้ามากเกินไป เส้นลมปราณคนธรรมดารับไม่ไหว จึงเผาผลาญอวัยวะภายใน"
"ข้าจะผนึกตราถ่ายทอดไว้ที่แขนซ้ายของเจ้า เก็บพลังหยางส่วนเกินไว้ชั่วคราว"
"ตรานี้มีอีกชื่อว่า เคล็ดชีพจรมังกรสยบหยาง ช่วยให้เจ้าไม่ถูกรบกวนด้วยพลังหยางก่อนอายุ 25!"
"หลังจากนั้น เจ้าต้องประสานหยินหยาง! เก้าคืนเก้าสู่ความว่างเปล่า จึงจะสลายได้!"
สิ้นเสียง ลายมังกรสีทองก็ลอยเด่นขึ้นจากข้อมือเย่เฟิง เลื้อยขึ้นตามแขนท่อนล่าง ขดพันอยู่บนบ่า ราวกับมีชีวิต
เหมือนมังกรพาดบ่า!
...
ดึงสติกลับมา เย่เฟิงสูดลมหายใจลึก
เริ่มทบทวนคาถาที่บรรพบุรุษสอนไว้ในตอนนั้น
พอท่องจบ รอยตรามังกรก็กลายเป็นลูกแก้วแสง พุ่งเข้าไปในสมองของเขา
ในพริบตาเดียว!
ในสมอง!
วิชามองทะลุ วิชาแพทย์ วิชายุทธ์ ฮวงจุ้ยปากว้า... วิชาต่างๆ ผุดขึ้นมาไม่หยุด
แต่น่าสังเกตว่า หากต้องการใช้วิชาเหล่านี้ ต้องใช้พลังแท้จริง
ส่วนพลังแท้จริงต้องได้จากการผสานหยินหยาง...
คิดถึงตรงนี้ เย่เฟิงก็มองไปทางเตียง...
"ไม่ได้!"
ความบ้าคลั่งเมื่อคืน ทำให้เขารู้สึกผิดต่อสวีหลานหลานแฟนสาวอย่างท่วมท้น
ถ้าไม่ชดใช้ความรู้สึกผิดในใจ ต่อไปจะสู้หน้าเธออย่างไร?
หืม?
ทันใดนั้น เย่เฟิงก็เกิดความคิดหนึ่ง
ตอนนี้มีดวงตาทะลวงมิติแล้ว ทำไมไม่ไปเดินดูที่สนามเสี่ยงหินพนันสักครั้ง
แล้วเอาเงินที่ได้ไปชดเชยให้เธอดีๆ ล่ะ?
ตัดสินใจแล้ว เย่เฟิงคุ้ยหากระดาษกับปากกาจากลิ้นชักหัวเตียง เขียนข้อความอย่างรวดเร็ว
เขียนเสร็จ เขาสอดกระดาษไว้ใต้หมอนของผู้หญิง แล้วมองผู้หญิงด้วยแววตาซับซ้อน
เธอหลับตางดงาม หายใจสม่ำเสมอ ปอยผมยุ่งเหยิงติดอยู่บนริมฝีปากแดง
ดีที่ยังไม่ตื่น
จัดเสื้อผ้าเรียบร้อย เย่เฟิงแอบออกไปเงียบๆ
——
ไม่นานหลังจากเย่เฟิงจากไป
ไป๋หนิงปิงก็ตื่นขึ้นมา
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนทำให้ใบหน้าเธอเย็นเยียบดั่งน้ำค้าง
ทั้งอายทั้งโกรธ เธอรีบลุกจากเตียง เดินกระเผกๆ เข้าห้องน้ำ
เปิดฝักบัว สายน้ำอุ่นไหลรินจากหัวฝักบัว ท่ามกลางไอน้ำ เธอเงยขนตาที่เปียกชื้นขึ้น มองกระจกครึ่งตัวเหนืออ่างล้างหน้า
ในกระจก เธออาบด้วยหมอกอุ่นบางๆ ผิวดุจหยกขาวชุบน้ำฝนฤดูใบไม้ผลิ ไม่เพียงขาวสว่างตา ยังเปล่งประกายวาววับ
ราวกับดอกโบตั๋นที่ถูกเด็ดดอมอย่างแสนรัก
ไอ้สารเลว!
อาบน้ำเสร็จ ไป๋หนิงปิงกลับไปที่เตียง สายตากวาดผ่านโทรศัพท์ข้างเตียง เหลือบเห็นกระดาษที่เสียบไว้ใต้หมอน
ไป๋หนิงปิงคว้ากระดาษขึ้นมา คลี่ออกอย่างรวดเร็ว
บนนั้นมีเพียงข้อความสั้นๆ: คุณป้า อย่าลืมซื้อยา เมื่อคืนผมไม่ได้ป้องกัน
นอกจากนี้ ไม่มีคำอธิบายใดๆ แม้แต่ชื่อก็ไม่ทิ้งไว้!
"คุณป้า??"
ไป๋หนิงปิงตวาดเสียงต่ำ แววตาลุกโชนแทบจะเผากระดาษเป็นจุณ "ไอ้เด็กเวรนี่!!!"