เพล้ง!
กุญแจของเย่เฟิงร่วงหล่นลงพื้น
สายตาทะลุกำแพงเข้าไป เห็นภาพในห้องนอน
"เย่เฟิงไม่ได้เรื่องจริง ๆ น่ะ?"
"ไม่ได้เรื่องอย่างเดียวที่ไหน เรียกได้ว่าเป็นพวกขยะเลย ยังจะฝันกลางวันว่าจะแต่งงานกับฉันอีก!"
ผู้ชายคนนี้คือเจี่ยเหรินเจี๋ย!
เพื่อนร่วมห้องมหาวิทยาลัยของเย่เฟิง!
หลังเรียนจบ เขาใช้เส้นสายทางบ้าน ได้เป็นผู้จัดการซูเปอร์มาร์เก็ต
เป็นหัวหน้าโดยตรงของเขา!
ตูม!
โทสะที่ยากจะระงับพลุ่งขึ้นกลางใจเย่เฟิง
เขาเปิดประตูอย่างเร็ว เดินมุ่งหน้าไปห้องนอน
ปัง!
ถีบประตูออกด้วยเท้าเดียว
ในห้อง สวีหลานหลานร้องเสียงหลง คว้าผ้าห่มมาพันตัว
พอเห็นชัดว่าคนที่มาคือเย่เฟิง ใบหน้าของนางก็ฉายแววตื่นตระหนก
"เย่เฟิง… เธอ… เมื่อวานเธอบอกว่าจะกลับมาตอนเที่ยงไม่ใช่เหรอ?"
เย่เฟิงไม่สนใจนาง ได้แต่มองเขม็งจ้องเจี่ยเหรินเจี๋ย
พอถูกเย่เฟิงจ้องเขม็งแบบนี้ แผ่นหลังของเจี่ยเหรินเจี๋ยก็เย็นวาบ
"เย่เฟิง นี่… นี่มันเรื่องเข้าใจผิด!"
เขารีบแก้ตัว
เข้าใจผิดพ่อแกสิ!
เย่เฟิงชกหมัดฮุกซ้ายเข้าให้
ปัง!
เสียงดังสนั่น
เจี่ยเหรินเจี๋ยกลิ้งตกเตียง ใบหน้าซีกซ้ายบวมเป่งราวกับซาลาเปาเนื้อ
เย่เฟิงยังอยากเข้าไปถีบซ้ำอีกสองสามที
สวีหลานหลานตกใจ แย่งเข้ามาจับแขนของเย่เฟิง
"เย่เฟิง รีบหยุดมือเดี๋ยวนี้นะ!"
เย่เฟิงหันหน้ากลับมาช้า ๆ แววตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
"บอกมา! ทำไมเธอถึงทรยศฉัน?"
ในแววตาของสวีหลานหลาน ไม่มีความละอายแม้แต่น้อย
"ง่ายนิดเดียว ฉันอยู่กับเธอแล้วมองไม่เห็นอนาคตเลย!"
เย่เฟิงเดือดจนหัวเราะออกมา
หลายปีมานี้ เขาทะนุถนอมสวีหลานหลานดั่งแก้วตาดวงใจ
สวีหลานหลานอยากกินอาหารญี่ปุ่น
อยากซื้อกระเป๋า LV รุ่นใหม่
อยากได้ iPhone 17 Pro ที่เพิ่งออก
เพื่อความรัก เย่เฟิงจำต้องทำตาม
แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือคำพูดประโยคเดียวของสวีหลานหลาน…
มองไม่เห็นอนาคต!
ช่างน่าขัน!
ความรักพ่อแกสิ!
"เขาว่าสุนัขไม่รังเกียจบ้านยากจน ดูแล้วเธอมันยังสู้หมาไม่ได้!"
สายตาที่เย่เฟิงมองสวีหลานหลานเต็มไปด้วยความเหยียดหยัน
สวีหลานหลานไม่ได้โกรธ กลับทำท่าเปิดเผยไม่มีอะไรปิดบัง
"เย่เฟิง เธอเป็นแค่คนชั้นล่างที่คิดเงินในซูเปอร์มาร์เก็ต"
"ส่วนเหรินเจี๋ย เป็นถึงผู้จัดการซูเปอร์มาร์เก็ต แถมพ่อเขายังเป็นผู้อำนวยการฝ่ายขายของไป๋ซื่อกรุ๊ปอีก!"
"เหรินเจี๋ยสัญญากับฉันแล้ว พรุ่งนี้จะใช้เส้นสายของคุณลุงพาฉันเข้าไป๋ซื่อกรุ๊ป!"
"นี่ล่ะความต่าง เราแยกย้ายกันดี ๆ เถอะ!"
เย่เฟิงขมวดคิ้ว
ไป๋ซื่อกรุ๊ปคือกลุ่มบริษัท 500 อันดับแรกของโลก
ในเมืองเจียงเฉิงยังเป็นหนึ่งในสิบธุรกิจชั้นนำ
คนธรรมดาแย่งกันแทบตายอยากเข้าไป
ไม่ต้องพูดถึงสวีหลานหลานเลย
"สวีหลานหลาน เธอนี่หน้าด้านจริง ๆ นะ วัน ๆ แต่อยากให้ไก่ป่ากลายเป็นหงส์!"
เย่เฟิงถ่มน้ำลายใส่หน้าสวีหลานหลาน
"จะว่ายังไงก็ตามใจ!"
สวีหลานหลานไม่แยแส ปลดปลอกคอออก สวมชุดดำ แล้วประคองเจี่ยเหรินเจี๋ยขึ้น
ทั้งสองเดินมุ่งหน้าไปที่ประตู ปากของเจี่ยเหรินเจี๋ยก็พึมพำไปด้วย
"เย่เฟิง เอ็งไม่มีเงินไม่มีอำนาจ ไว้คอยดูข้าจะบี้เอ็งให้แหลกคามือ!"
"หยุดนะ"
เย่เฟิงขวางหน้าทั้งสองไว้
"ยังจะเอายังไงอีก!"
สวีหลานหลานสีหน้าไม่พอใจ ด่าออกมาประโยคหนึ่ง
เย่เฟิงไม่สนใจนาง แววตาที่มองเจี่ยเหรินเจี๋ยเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
"วันนี้ไม่ให้คำตอบฉัน อย่าหวังว่าจะได้ไป!"
เจี่ยเหรินเจี๋ยหัวเราะเย็นชา "ข้าหูฝาดไปหรือเปล่านะ เย่เฟิง เอ็งกำลังจะให้ข้าตอบคำถามเอ็งรึ?"
พลางมีสีหน้าเย้ยหยัน
"เอ็งมันเป็นตัวอะไร! ตัวเองจองส้วมไว้แต่ไม่ขี้ จะมาโทษข้ารึ?"
พูดจบ เจี่ยเหรินเจี๋ยก็เลียริมฝีปาก
"เวร!"
เย่เฟิงเดือด ถีบใส่ถุงอัณฑะของเจี่ยเหรินเจี๋ยอย่างแรง
"อ๊าก——!"
"เย่เฟิง ข้าจะไม่ปล่อยเอ็งไว้แน่! โอ๊ย!"
เสียงร้องโหยหวนของเจี่ยเหรินเจี๋ยดังลั่นห้อง
เขากุมเป้ากลิ้งเกลือกอยู่กับพื้น ร่างกายยังสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
เห็นดังนั้น สวีหลานหลานที่อยู่ข้าง ๆ ก็เดือดดาล
"เย่เฟิง ไอ้สารเลว…"
"เพี๊ยะ——!"
เย่เฟิงเงื้อมือ ตบกลับเข้าให้หน้าสวีหลานหลานหนึ่งฉาด
ผู้หญิงมักง่าย ไสหัวไปซะ! ฉันไม่แคร์!
ใบหน้าสวีหลานหลานร้อนผ่าว ๆ เจ็บแปลบ
"เธอไม่แคร์? ฉันจะคอยดูซิว่าเธอจะหาคนแบบไหนได้!"
นางพยุงเจี่ยเหรินเจี๋ยแล้วเดินออกไป
เย่เฟิงไม่สะทกสะท้าน
ในใจเขาตอนนี้ ไม่มีที่ว่างให้สวีหลานหลานอีกแล้ว!
ต่อจากนี้ เขาจะใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง
หลังจากนั้น
เขาทิ้งข้าวของของสวีหลานหลานทั้งหมด
ยุ่งไปจนถึงเก้าโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น เวลาเข้ากะซูเปอร์มาร์เก็ต
เย่เฟิงเปลี่ยนชุดยูนิฟอร์มพนักงานคิดเงิน ออกจากบ้านไปเรียกแท็กซี่
ก่อนจะพบสรีระพิเศษ จะทิ้งข้าวปลายังไม่ได้
อย่างไรเสีย ดวงตาทะลุมิติใช้ได้ไม่จำกัด
……
อีกด้านหนึ่ง
โรงพยาบาลเมืองเจียงเฉิง ห้องพักฟื้นพิเศษ
หลังเพิ่งผ่าตัดเสร็จ เจี่ยเหรินเจี๋ยนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดขาว
สวีหลานหลานก็นั่งอยู่ข้าง ๆ คอยปรนนิบัติอย่างระมัดระวัง
นอกห้อง เจี่ยต้าไห่กำลังพูดคุยกับนายแพทย์เจ้าของไข้
"คุณเจี่ยครับ การผ่าตัดสำเร็จด้วยดี เรารักษาลูกอัณฑะของลูกชายคุณไว้ได้หนึ่งข้าง จะไม่ส่งผลต่อชีวิตบนเตียงของลูกชายคุณในภายภาคหน้า"
"ถ้าไม่มีข้อสงสัยอะไร กระผมขอตัวก่อนนะครับ"
"เชิญครับ"
มองตามนายแพทย์เดินลับไป เจี่ยต้าไห่ก็เดินเข้าห้องผู้ป่วย
พอเห็นสวีหลานหลานนั่งอยู่ข้างเตียง สีหน้าเขาก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที
ไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินเข้าไปก็ตบฉาดหนึ่ง
"เพี๊ยะ——!"
เจี่ยเหรินเจี๋ยที่นอนอยู่บนเตียงอึ้งไป
สวีหลานหลานเอามือกุมหน้า สีหน้ายิ่งหวาดหวั่นไม่รู้จะทำอย่างไร
"คุณลุงคะ... คุณลุงตบหนูทำไมคะ!"
"แกล้งยังจะถามอีก?!"
"ถ้าไม่ใช่เพราะแก ลูกชายข้าจะขาดไข่ไปข้างหนึ่งได้ยังไง!"
"แกไสหัวออกไป!"
เจี่ยต้าไห่พูดด้วยแววตาเดือดดาล
ในใจสวีหลานหลานรู้สึกน้อยใจมาก อยากจะแก้ตัวให้ตัวเอง
แต่พอเห็นแววตาพ่นไฟของเจี่ยต้าไห่ ก็ไม่กล้าส่งเสียง
ได้แต่ก้มหน้าด้วยความน้อยใจ เดินย่อง ๆ ออกไป
ห้องเงียบลง เจี่ยต้าไห่มองเจี่ยเหรินเจี๋ยด้วยความผิดหวังอย่างยิ่ง
"ไอ้โคลนเละปั้นไม่ขึ้น!"
"ตระกูลเจี่ยเราก็ถือเป็นครอบครัวชนชั้นกลาง แกกลับไปเล่นรองเท้าเก่าคู่หนึ่ง!"
"น่าขายหน้าวงศ์ตระกูลเจี่ยเราจริง ๆ!"
ฟังคำนี้ เจี่ยเหรินเจี๋ยก็ทำหน้าเคียดแค้นไม่พอใจ
"พ่อ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหลานหลาน จะโทษก็ต้องโทษเย่เฟิง!"
"ผมจะหาผู้ฝึกยุทธ์ ทำให้มันสูญสลายไปจากโลกนี้!"
เจี่ยต้าไห่ทำเสียงเย็นชา
"แกก็อายุไม่น้อยแล้ว!"
"ไม่อยากเชื่อเลยว่านี่เป็นคำพูดที่ออกจากปากแก!"
"จ้างผู้ฝึกยุทธ์ต้องใช้เงินมหาศาลนะ พ่อแกมีปัญญาจ่ายรึ?"
เจี่ยเหรินเจี๋ยขมวดคิ้ว ดวงตาสองข้างพ่นไฟแค้น
"พ่อ! หรือพ่ออยากให้ผมต้องกล้ำกลืนฝืนทน?"
"พูดบ้าอะไร!"
เจี่ยต้าไห่ส่ายหน้า แววตาฉายแวบเย็นชาขึ้นมา
"วางใจเถอะ!"
"ถึงพ่อจะจ้างผู้ฝึกยุทธ์ไม่ไหว!"
"แต่ไอ้พวกอันธพาลสักสองสามสิบคน พ่อยังจ่ายไหว!"
……