2 ชั่วโมงต่อมา
อู๋ต้าหล่างกับเย่เฟิงยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียง
สองพี่น้องไม่ได้พูดอะไรกัน
แม้แต่สายตาก็ยังไม่สบกัน
เย่เฟิงสูบบุหรี่ไปหนึ่งมวนก็จากไป
อู๋ต้าหล่างไม่ได้ไปส่ง เอาแต่สูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่าอย่างหนัก
……
ส่วนเย่เฟิงที่กลับถึงโรงแรม ก็ข่มตาหลับไม่ลงตลอดทั้งคืน
แต่ยังดีที่เขามีมรดกสืบทอดติดตัว
แม้ไม่ได้นอนทั้งคืน ก็ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยล้ามากนัก
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
เขาตรงไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตหนานอวิ๋น ยื่นใบลาออก
จากนั้นก็นั่งแท็กซี่ไปยังไป๋ซื่อกรุ๊ป
เมื่อมาถึงตึกสำนักงานใหญ่ เขาก็เดินไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ในโถง
แล้วเตรียมโทรหาไป๋เจี๋ย
ถึงอย่างไรเขาก็เคยมาที่นี่แค่ครั้งเดียว
จึงจำห้องทำงานของไป๋หนิงปิงได้ไม่ค่อยชัด
“เย่เฟิง?”
สวีหลานหลานที่เพิ่งเดินผ่านเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ สังเกตเห็นเย่เฟิงทันที