กลุ่มซุบซิบนินทาที่จิกกัดกันถ้วนหน้า
มีผู้หญิงคนหนึ่งแอบถ่มน้ำลายไปทางแผ่นหลังของเฉียวจิ่วกุ้ยที่เดินจากไป พลางพูดว่า “เมื่อก่อนตอนที่ไม่มีข้าวกิน ยังเคยมายืมเสบียงบ้านฉันเลย เพิ่งอิ่มท้องได้ไม่กี่ปี ทำท่าโอหังเหมือนเป็นใครมาจากไหนก็ไม่รู้”
เจ้าเหมยเหมยพูดว่า “ถึงอย่างไรตอนนี้คนที่ไปมาหาสู่กับเสี่ยวม่ายก็มีเยอะ เฉียวซื่อไม่อยากพูดมากก็เป็นเรื่องปกติ”
“อะไรนะ เจ้าเหมยเหมย พูดจาเข้าข้างโจวเสี่ยวม่ายอยู่ได้ เมื่อกี้เกือบจะไปช่วยถือรองเท้าให้เธอแล้ว ยังอยากตามแม่ม่ายเฉียวไปทำงานให้โจวเสี่ยวม่ายอีกหรือไง?”
เจ้าเหมยเหมยแค่นเสียง “ตอนโจวเสี่ยวม่ายอยู่ แม่ของเสี่ยวชิง คุณก็เอาแต่ปิดปากไม่พูดอะไรไม่ใช่หรือ? พอโจวเสี่ยวม่ายไปแล้ว คุณก็เริ่มเก่งขึ้นมาเชียว? กำลังเหน็บแนมใครอยู่? ฉันยังขี้เกียจจะพูดถึงคุณเลย!”
มีคนเข้ามาห้าม “พอแล้ว ๆ ไม่มีอะไรก็คุยเล่นกันไป อย่าถึงกับลงไม้ลงมือกันเลย ไม่คุ้มหรอก!”
ไม่อยากทำให้โจวเสี่ยวม่ายขุ่นเคือง แต่พอโจวเสี่ยวม่ายไปแล้วกลับเอาแต่นินทาว่าร้าย
เจ้าเหมยเหมยไม่ปฏิเสธว่าเธออยากสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับโจวเสี่ยวม่าย เผื่อวันหลังจะมีเรื่องต้องขอให้ช่วย
แต่อย่างน้อยเธอก็เป็นคนตรงไปตรงมา ไม่มีทางยิ้มแย้มต่อหน้าแล้วลับหลังกลับนินทาเสีย ๆ หาย ๆ!
วันนี้โจวเสี่ยวตงไม่ได้มาหาโจวเสี่ยวม่าย
โจวเสี่ยวม่ายขี้เกียจทำกับข้าว จึงไปจุดไฟต้มน้ำร้อนในครัว แล้วหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองห่อออกมาจากมิติวิเศษ
พอน้ำเดือดก็ใส่เส้นกับเครื่องปรุงลงไป ตอกไข่ใส่สองฟอง แล้วลวกผักใบเขียวสองสามใบ