ขบวนรับเจ้าสาวมีล่ออยู่แค่ตัวเดียว คอมันผูกดอกไม้ผ้าสีแดงสดดอกใหญ่ไว้
หวงไป๋หงน่าจะสวมเสื้อผ้าที่ใส่เป็นประจำ แถมยังไม่ใช่ชุดใหม่ด้วย
อายุสามสิบปี แต่ดูแก่กว่าวัยมาก อย่างน้อยก็ต้องสามสิบห้าสามสิบหก
เขาสูงราวหนึ่งเมตรเจ็ดสิบห้า รูปร่างท้วมนิดหน่อย ใบหน้ากลมโตแต่ดูไม่น่าเป็นมิตร ดวงตาคู่นั้นดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนใจร้าย
ถ้าเอาเขาไปยืนคู่กับโจวเสี่ยวหมิน ก็คงดูเหมือนพ่อลูกกันชัด ๆ!
ในวันมงคลเช่นนี้ หวงไป๋หงเดินเข้าหมู่บ้านมาด้วยสีหน้าไร้รอยยิ้ม
ข้างหลังมีคนอายุไล่เลี่ยกันตามมาหลายคน ล้วนมารับเจ้าสาวทั้งนั้น
พอคนพวกนั้นเดินผ่านไป หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็เริ่มนินทา “นี่คือบ้านสามีที่เสี่ยวหมินเลือกเองเหรอ? ดูท่าอายุจะพอ ๆ กับพ่อของเธอ โจวเซียงเลยนะ”
เจ้าเหมยเหมยพูดว่า “ใช่เขานั่นแหละ คนหมู่บ้านหวงถัง ที่บ้านมีลูกสี่คน ลูกชายสองคน ลูกสาวสองคน”
“เสี่ยวหมินคิดอะไรอยู่ ถึงได้หาผู้ชายแบบนี้? หรือว่าผู้ชายทั้งโลกตายหมดแล้ว?”
“มิน่าล่ะ เจียงเหล่าไท่ถึงได้ด่าคนอยู่ที่บ้านทุกวัน เปลี่ยนเป็นใครก็ไม่ยอมหรอก เสี่ยวหมินเมื่อก่อนดูเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย ทำไมถึงทำเรื่องเหลือเชื่อแบบนี้ได้”
เจ้าเหมยเหมยกลอกตามองหญิงคนนั้น “เมื่อสองวันก่อนเธอยังพูดอยู่ตรงนี้ว่าเจียงเหล่าไท่ไร้เมตตา ไม่สมกับเป็นย่า วันนี้กลับมาพูดว่าเสี่ยวหมินอย่างนั้นอย่างนี้อีก หลานสาวถูกเจียงเหล่าไท่กดขี่จนยอมขายตัวหาเงินให้บ้านใหญ่ แบบนั้นถึงเรียกว่าว่านอนสอนง่ายหรือไง?”
หญิงคนนั้นกำลังจะเถียงกลับ คนข้าง ๆ ก็รีบใช้ศอกกระทุ้งเธอ แล้วพยักพเยิดไปทางโจวเสี่ยวม่ายเป็นสัญญาณให้พูดให้น้อยลง