“ฉันเอาทะเบียนบ้านมาให้ดูแล้ว คุณยังบอกว่าอาจเป็นของปลอม ในอำเภอไม่ได้มีร้านจำนำทงฮุยของคุณแค่ร้านเดียว ถ้าคุณจะกดราคาด้วยข้ออ้างแบบนี้ ฉันไปหาร้านอื่นก็ได้”
โจวเสี่ยวม่ายแสร้งทำเป็นเย็นชา คนแบบนี้มีให้เห็นทุกยุคทุกสมัย ดูท่าทางเธอแล้วคงคิดว่าไม่ได้มาจากตระกูลร่ำรวย จึงลองหยั่งเชิงสารพัด
ร่างเดิมอยู่ในตระกูลหานมานาน แม้จะไม่เคยเข้าไปยุ่งกับบัญชีของที่นาและร้านค้าตระกูลหาน แต่แค่ได้ยินแม่สามีเก่าพูดถึงเป็นครั้งคราว ก็พอจะรู้ราคาตลาดของแก้วหลิวหลีอยู่บ้าง
ถ้าราคาเหมาะสม เธอก็จะขาย แต่ถ้าไม่เหมาะ ก็ไปหาร้านอื่นจริง ๆ!
หรือไม่ก็ยังมีของไร้ประโยชน์อีกไม่น้อยในมิติวิเศษ เอาออกมาแลกเงินได้ทั้งนั้น
เมื่อเห็นว่าโจวเสี่ยวม่ายไม่ใช่คนที่จะหลอกได้ง่าย ๆ เจ้าคุณสุภาพบุรุษก็เปลี่ยนน้ำเสียง กลับมากระตือรือร้นขึ้น
“โธ่ ผมแค่อยากถามให้ชัดเจน จะได้ไม่เกิดปัญหาทีหลัง คุณหนูอย่าได้ถือสาเลยนะครับ”
“ไม่ต้องพูดถึงว่าแก้วหลิวหลีของฉันได้มาอย่างถูกต้อง ต่อให้ที่มาไม่สะอาด ก็ไม่ใช่หน้าที่ของร้านจำนำอย่างคุณจะมาสอบสวน พวกคุณเปิดร้านค้าขาย ก็แค่บอกลูกค้าว่าจะรับหรือไม่รับก็พอ!”
“ใช่ ๆ คุณหนูอยากจำนำขาดหรือจำนำไถ่คืนครับ?”
“จำนำขาด เจ้าคุณสุภาพบุรุษเสนอราคามาเลย”
ไม่จำเป็นต้องจำนำไถ่คืน ขวดแก้วอะไรพวกนี้ ในมิติวิเศษของเธอมีอยู่เยอะ
ขวดเล็กขนาดนี้จะเอาไปใส่อะไรได้?
แถมยังไม่เก็บมูลค่าอีก!
ถ้าเธอมีชีวิตอยู่ได้สักสองสามร้อยปี จนเปลี่ยนราชวงศ์ไปแล้ว บางทีอาจเอามาขายเป็นของเก่าจากราชวงศ์ก่อนก็ได้