ที่ฝากสมอง!
นิยายเรื่องนี้ผิดไปจากประวัติศาสตร์จริงยิ่งนัก อายุตัวละครและเส้นเวลาล้วนปรับเปลี่ยนเพื่อดำเนินเรื่อง แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง อ่านสนุกก็พอ อย่าได้ถือสา!
เล่าลือว่าผู้อ่านทุกท่านล้วนทรัพย์สินไหลมาเทมาไม่ขาดมือ หญิงงามเคียงข้างกาย สมปรารถนาทุกวี่วัน!
…………
ทวีปอเมริกาใต้ ราชวงศ์หมิง ตำหนักบรรทมภายในวัง
ม่านแพรโปร่งทิ้งตัวต่ำ แสงเทียนลอดม่าน เผยให้เห็นสองร่างพิงแนบ
ร่างหนึ่งสูงใหญ่สง่า อีกร่างหนึ่งอรชรอ้อนแอ้น
สวี่ฉางชิงโอบเอวบางของหลี่ลี่จื้อด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างไม่หยุดนิ่ง ยุกยิกแก้สายรัดเสื้อคลุมนาง
“ฉางชิง อย่า…” หลี่ลี่จื้อแก้มแดงระเรื่อ คล้ายขัดขืนแต่ก็เอนรับ
“หว่านเอ๋อร์ ชิงเหออ้างว้างนัก มีน้องเพิ่มสักคนเถอะ!” สวี่ฉางชิงเอ่ยเสียงอ่อนโยน
หลี่ลี่จื้อ “…”
บรรยากาศภายในตำหนักกำลังเหมาะเจาะ ทว่าบัดนั้น ประตูพลันดังเสียงฝีเท้ารีบร้อนและเสียงร้องตกใจของนางกำนัล
“ฝ่าบาท ฮองเฮา เรื่องใหญ่แล้ว!”
สวี่ฉางชิงชะงักมือ
หลี่ลี่จื้อพระเนตรคมกริบ จ้องเขม็ง ผลักสวี่ฉางชิงออก ลุกนั่ง เก็บเสื้อผ้าที่ยับยู่
เรื่องดีถูกขัด สวี่ฉางชิงหน้าเทริด บ่นว่า “ตื่นตูมไป เกิดอันใด?”
นางกำนัลนอกประตูเสียงสั่นรัว “ฝ่าบาท ฮองเฮา เรื่องใหญ่แล้ว! องค์หญิงน้อย…ทรงนำเรือรบพั่วจวินออกทะเลไปแล้วเพคะ!”
“หา?!”
สวี่ฉางชิงถกม่านแพร กระโดดลงแท่นด้วยเท้าเปล่า
หลี่ลี่จื้อพระพักตร์พลันเปลี่ยนสีเช่นกัน คว้าชุดคลุมกายงามสง่า เอ่ยเสียงร้อนรน “ชิงเหอขับเรือพั่วจวินได้อย่างไร?! นางเพิ่งเจ็ดชันษา!”
“หม่อมฉัน…ไม่ทราบ! เมื่อครู่องครักษ์หลวงมาแจ้ง องค์หญิงน้อยลอบไปตั้งแต่พลบค่ำ ทั้งยังยื่นน้ำตาลให้องครักษ์หลวงเฝือเรือคนละก้อน!”
“องครักษ์หลวงเข้าใจว่าทรงเล่นแถวนั้น จึงมิได้ใส่ใจ จนรู้ตัว เรือก็…ออกจากท่าไปแล้ว!”
สวี่ฉางชิงมุมปากกระตุกวูบ เสียงจักรกลเย็นเยียบพลันแว่วในห้วงสำนึก
“คำเตือน! องค์หญิงรัชทายาทสวี่ชิงเหอขับเรือพั่วจวินออกจากท่า! ทิศทาง: ตะวันตก!”
“จุดหมาย: ฉางอันแห่งต้าถัง! ระยะทางปัจจุบัน: ราวสองหมื่นหกพันลี้! เวลาถึงโดยประมาณ: ครึ่งเดือน!”
สวี่ชิงชางยิ้มขมขื่น
เด็กนี่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำจริง ๆ บังอาจถึงเพียงนี้!
หลี่ลี่จื้อคว้าท่อนแขนเขา เอ่ยเสียงร้อนใจ “ฉางชิง เร่งใช้เรือเฟยอวิ๋นตามไป! ต้องนำชิงเหอกลับมาให้จงได้!”
สวี่ฉางชิงส่ายหน้า “หว่านเอ๋อร์ เรือเฟยอวิ๋นช้ากว่าเรือพั่วจวินหลายเท่า ตามไม่ทันแล้ว!”
หลี่ลี่จื้อร้อนใจจนไร้สติ ขอบพระเนตรแดงก่ำ “ทว่าชิงเหอนางเพิ่งเจ็ดชันษา…เจ็ดชันษา! ไกลปานนั้น นางผู้เดียวหากพบพายุหลงทิศจะเป็นเช่นไร? หาก…”
“หว่านเอ๋อร์!”
สวี่ฉางชิงกดไหล่หอมนาง เอ่ยปลอบ “ฟังข้า! ในเมื่อชิงเหอกล้าขับไป ก็ย่อมมีมั่นใจ นางมิใช่เด็กธรรมดา!”
หลี่ลี่จื้อชะงัก
ฝ่าบาทตรัสมิผิด ชิงเหอมิใช่เด็กสามัญจริง ๆ!
สวี่ชิงเหอ องค์หญิงใหญ่แห่งราชวงศ์หมิง ปีนี้เจ็ดชันษา
แม้ชันษาน้อย แต่นางก็มี “วีรกรรม” เจิดจรัสไม่น้อย!
วัยสี่ขวบ นางฉวยโอกาสที่องครักษ์ไม่ทันระวัง ปีนขึ้นหลังคาตำหนักเฟิ่งเทียน ตะโกนก้องว่า “จะดูบนฟ้ามีเซียนหรือไม่”
องครักษ์และนางกำนัลหวาดผวาจนวิญญาณแทบปลิดปลิว อยู่เบื้องล่างร่ำไห้คร่ำครวญ อ้อนวอนให้นางลงมา
แต่นางกลับจับนกกระจอกบนหลังคาเล่นตามอำเภอใจ เล่นจนเบื่อหน่ายแล้วจึงยอมลงมา
วัยห้าขวบ นางเริ่มรบเร้าเซวียเหรินกุ้ยให้สอนวิชายุทธ
เซวียเหรินกุ้ยขอปัด เกรงนางเด็กเกินไปจะบาดเจ็บเส้นเอ็นกระดูก รู้ไฉนนางกลับฟาดฝ่ามือใส่เสาไม้ใหญ่ลานยุทธจนหักต่อหน้าต่อตาเซวียเหรินกุ้ย
เซวียเหรินกุ้ยตกตะลึงว่าเป็นเคนสวรรค์ หลังจากนั้นก็ตั้งใจถ่ายทอดวิชายุทธให้นาง
ปีเดียวกัน นางแอบดูแผนที่เดินเรือที่สวี่ฉางชิงวาดไว้ เพียงครั้งคราก็จดจำเส้นทางเดินเรือทั้งหมดของทวีปอเมริกาใต้ได้ขึ้นใจ
สวี่ฉางชิงทดสอบนาง ชี้ถามจุดหนึ่งตามอำเภอใจ
สวี่ชิงเหอแม้แต่คิดก็ไม่คิด หลุดปากว่า “ตรงนี้มีวังวนน้ำ เรือต้องอ้อม มิฉะนั้นเรือล่ม!”
สวี่ฉางชิงไม่เชื่อ ลงมือพิสูจน์ด้วยตนเองแล้วจึงพบว่าบุตรสาวกล่าวถูก
บัดนั้นเขาเงียบกริบ!
วัยหกขวบ ระบบประเมินว่านางมี “ร่างกายฉู่ป้าอ๋อง” : กำเนิดพลังศักดิ์สิทธิ์ กระดูกหนังดั่งเหล็กกล้า ทั้งยังมีญาณหยั่งรู้แต่กำเนิดต่อปืนใหญ่และจักรกล
แบบแปลนปืนใหญ่หัวเรือพั่วจวิน นางมีส่วนร่วมแก้ไขสามแห่ง
สวี่ฉางชิงตอนแรกไม่ใส่ใจ คิดว่าบุตรสาวขีดเล่นเพลิน ๆ ต่อมาจึงตระหนักว่าการแก้ไขสามแห่งของบุตรสาว ทุกแห่งล้วนเพิ่มความแม่นยำในการยิงปืน!
เจ็ดชันษา นางสามารถขับเรือพั่วจวินออกทะเลตามลำพังได้แล้ว แล่นวนในทะเลใกล้แล้วกลับเข้าเทียบท่า กระทั่งหลิวเหรินกุ่ยแม่ทัพเรือยังเอ่ยปากชมไม่หยุด
แต่ต่อให้สวี่ชิงเหอฉลาดเฉลียว ก็เป็นเพียงเด็กน้อยเจ็ดชันษา มหาสมุทรหมื่นลี้ มิใช่การเล่นท่องทะเลใกล้บ้าน
นี่มันอันตรายเกินไป!
สวี่ฉางชิงในใจร้อนรน แต่เพื่อไม่ให้ภรรยากังวล ได้แต่เสแสร้งสงบนิ่ง
เขาหย่อนญาณลงในสมองอีกครั้ง ถามวาจาไร้สุ้มเสียง “ระบบ เสบียงบนเรือพั่วจวินพอให้ชิงเหอไปถึงฉางอันหรือไม่?”
“เรือพั่วจวินขณะนี้เชื้อเพลิงเต็มเปี่ยม รองรับการเดินทางตลอดเส้นทาง! น้ำจืดกักเก็บยี่สิบเจ็ดตัน พอให้คนหนึ่งดื่มกินและชำระล้างอยู่ได้ครึ่งปี! อาหารแห้งทางทหาร เนื้อตากแห้ง ผลไม้กระป๋องและอื่น ๆ ล้วนเหลือเฟือ!”
“ระบบนำทางอัตโนมัติปกติ! ได้ตั้งเส้นทางจากทวีปอเมริกาใต้ถึงฉางอันต้าถังไว้แล้ว หลีกเลี่ยงเขตทะเลอันตรายโดยอัตโนมัติ!”
สวี่ฉางชิงแอบโล่งอก ปลอบภรรยาทันที “หว่านเอ๋อร์อย่าหวั่น บนเรือมีกินมีดื่ม ระบบนำทางเป็นปกติ เพียงพอให้ชิงเหอถึงฉางอันโดยสวัสดิภาพ!”
หลี่ลี่จื้อเห็นฝ่าบาทสงบนิ่งดังนี้ ใจคลายกังวลลงบ้าง ตัดพ้อว่า “ก็โทษเจ้าทั้งนั้น!”
สวี่ฉางชิงคร้านถาม “โทษข้า?”
“ถ้ามิใช่คืนนี้เจ้าดึงดันจะ…” หลี่จื้อลี่หน้าบางระเรื่อ พูดไปได้ครึ่งประโยคก็หยุด
สวี่ฉางชิงยิ้มขมขื่น “ดี โทษข้า รอเราไปถึงฉางอันพบชิงเหอ ข้าต้องสั่งสอนนางสักชุด ออกแรงแทนเจ้า”
หลี่ลี่จื้อพระเนตรเบิกโพลง “เจ้ากล้า! เจ้าตีนาง ข้ามิยอม!”
สวี่ฉางชิงปลอบ “เอาละ ดึกดื่นป่านนี้ รีบพักผ่อนเถอะ เรื่องชิงเหอ พรุ่งนี้ค่อยว่า!”
ว่าแล้วก็อุ้มภรรยาขึ้นแท่น
แม้หลี่ลี่จื้อในใจกังวล แต่นางก็รู้ว่า ณ ยามนี้ร้อนใจไปก็ไร้ผล
นางปิดพระเนตรงีบหลับ ข้างจิตใจความคิดฟุ้งซ่านนับพัน
แปดปีก่อน ฝ่าบาทพระราชทานสมรสให้นางกับจางซุนชง
นางแม้ไม่ปรารถนาเป็นเครื่องมือเชื่อมสัมพันธไมตรี แต่ก็รู้ว่า ตนเลือกมิได้
แต่นางก็ไม่ยินยอมสิ้นไร้ นางอยากก่อนอภิเษกไปเห็นโลกภายนอก สัมผัสชีวิตต่างแบบ
แล้วนางก็ปลอมตัวเล็ดลอดออกจากวัง แล้วจึงพบสวี่ฉางชิง!
สวี่ฉางชิงประดุจลมวูบพัดเข้าราวชีวิตใบนี้ของนาง พัดพาโลกทั้งใบของนางกระจัดกระจาย!
สวี่ฉางชิงพานางดื่มเหล้าขี่ม้า ไปยอดเขาจงหนานดูอาทิตย์อัสดง
สวี่ฉางชิงโดดเด่นยิ่ง วาจาหลักแหลม คล้ายมิใช่คนแห่งยุคนี้ เอ่ยวาจาแปลกใหม่เสมอ ทว่าเมื่อตรึกดูก็มีแง่คิดลึกซึ้ง
คบหากันไปนานเข้า นางเพิ่งรู้ว่า ตนตกหลุมรักโดยไม่รู้ตัวเสียแล้ว
แล้วสวี่ฉางชิงว่า จะออกทะเล ไม่กลับมาอีก ไต่ถามว่านางจะไปด้วยหรือไม่?
นางลังเลอยู่เนิ่นนาน สุดท้ายยินยอม!
แต่นางมิได้บอกสวี่ฉางชิงว่าตนคือองค์หญิงฉางเล่อแห่งต้าถัง นางกลัวพูดไป สวี่ฉางชิงจะตื่นตระหนก ไม่กล้าพานางไป
แล้วนางก็ปิดบังฐานะ ใช้ชื่อปลอมเป็นหลี่หว่านเอ๋อร์ ขึ้นเรือไปกับเขา จากไปครานี้ ก็แปดปี!
ท่านพ่อ เสด็จแม่ ท่านปู่…พวกท่านสบายดีหรือไม่?
ฉางเล่อคิดถึงพวกท่าน!
น้ำพระเนตรไหลรินไม่ส่งเสียง!
สวี่ฉางชิงเห็นนางร่ำไห้ จึงปลอบเสียงนุ่มนวล “หว่านเอ๋อร์ ชิงเหอฉลาดเฉลียว มิมีอันใด! รีบพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้หลังจัดการราชกิจแล้ว เราจึงค่อยออกเดินทางตามไป!”
หลี่ลี่จื้อผงกพระพักตร์
สวี่ฉางชิงผินไปสั่งนางกำนัลที่ประจำอยู่หน้าตำหนัก “แจกจ่ายลงไป ปิดข่าวคราว มิให้รั่วไหล! ผู้ฝ่าฝืนโทษประหาร!”
“พ่ะย่ะค่ะ!” นางกำนัลรับคำแล้วล่าถอย
สวี่ฉางชิงเป่าเทียนดับ ประทับรอยจูบที่หน้าผากมเหสี “พักผ่อนเถิด!”
หลี่ลี่จื้อจับมือพระสวามีแน่น ครู่หนึ่งก็หลับสนิท