ฝูงชนเงียบลงบ้าง ต่างหันไปตามทิศทางที่สวีเจิ้งชี้
"เพราะสถานการณ์ใต้ดินนั้น ซับซ้อนกว่าที่เราคิดเป็นร้อยเท่า!"
เสียงของสวีเจิ้งราวกับทะลุทะลวงเข้าไปในใจ
"ตรงไหนขุดได้ ตรงไหนขุดไม่ได้ จะใช้วิธีไหนขุด ขุดลึกแค่ไหน จะค้ำยันยังไง จะระบายอากาศยังไง... ทุกขั้นตอนอาจเกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของคนข้างล่าง และยังรวมถึงชีวิตของคนที่เข้าไปช่วยเหลือด้วย! เรื่องนี้ไม่ใช่แค่มีคนเยอะหรือใช้แรงป่าเถื่อนจะแก้ได้! ถ้าขุดมั่ว ๆ อาจไปอุดอากาศสุดท้ายข้างใน ทำให้เกิดการถล่มซ้ำ ทับคนที่ยังพอมีหวังให้ตายคาที่ หรือไม่ก็ทับพวกพ้องที่เข้าไปช่วยให้จมอยู่ใต้ดินพร้อมกัน!"
คำพูดนี้ดั่งน้ำเย็นสาดลงบนหัวใจของคนที่กำลังร้อนรนจนขาดสติ
ความคลั่งแค้นและโกรธเกรี้ยวบนใบหน้าหลายคนจางลง กลายเป็นความงุนงงและความหวาดกลัวที่ตามมา
"ผมรู้ว่า การให้ทุกคนยืนรออยู่ข้างนอกนี่ เป็นเรื่องที่ทรมานที่สุด!"
สวีเจิ้งมองทุกคนด้วยแววตาจริงใจ
"แต่ขอให้ทุกคนเชื่อมั่นในคณะกรรมการเมือง เชื่อมั่นท่านเลขาเซี่ยง เชื่อมั่นทีมกู้ภัยมืออาชีพที่อยู่ข้างใน! พวกเขากำลังใช้วิธีที่วิทยาศาสตร์ที่สุด ปลอดภัยที่สุด และมีโอกาสช่วยคนออกมามากที่สุดเต็มกำลังอยู่! ถ้าเราบุกเข้าไป ไม่ใช่ไปช่วย แต่เป็นการเพิ่มความวุ่นวาย ช่วยผิดทาง และอาจเป็นการฆ่าคนตาย!"
สองคำสุดท้าย เขาพูดหนักแน่น ดั่งค้อนทุบลงบนหัวใจทุกคน
"งะ... งั้นเราจะให้รอเฉย ๆ อย่างนี้เหรอ? ไม่ทำอะไรเลย?"