เซี่ยงชิงอวี๋ยิ้มอย่างอ่อนโยน ทำท่าทำใจให้สบาย
"ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ใช่เด็กแล้ว เคยออกนอกบ้าน รู้ทาง ดูแลน้องเจ็ดได้ เธอไปออกทะเลช่วยคนได้อย่างสบายใจ ที่บ้านมีฉันเอง"
"ไม่ได้"
สวีเจิ้งส่ายหน้า ท่าทีหนักแน่น
"ฉันไม่วางใจให้เธอไปคนเดียว"
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สายตามีประกายคิดหาทางออกได้แล้ว
"งั้นอย่างนี้ดีกว่า ให้แม่เราไปเป็นเพื่อนเธอ"
"แม่เราเหรอ?"
เซี่ยงชิงอวี๋นิ่งไปเล็กน้อย
"ใช่"
สวีเจิ้งพยักหน้า
"แม่เป็นคนสุขุม เคยผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ละเอียดรอบคอบ มีแม่อยู่เป็นเพื่อนเธอกับน้องเจ็ด ระหว่างทางจะได้ช่วยเหลือกันได้มาก ทั้งหาที่พัก เดินทาง ดูแลน้องเจ็ด ก็มีคนคอยช่วยเหลือ มีแม่อยู่ ฉันถึงจะวางใจได้จริง ๆ"
เซี่ยงชิงอวี๋รู้สึกอบอุ่นใจ รู้ว่าสวีเจิ้งคิดเพื่อพวกเธอจริง ๆ จึงไม่ปฏิเสธอีก พยักหน้าเบา ๆ
"ได้ ฟังเธอหมดแหละ ขอแค่เธอออกทะเลไปช่วยคนได้อย่างสบายใจ จะจัดการยังไงก็ได้ทั้งนั้น"
"ทำให้เธอลำบากแล้ว"
สวีเจิ้งโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขนอย่างเบามือ เสียงนุ่มนวลและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "รอฉันค้นหาเสร็จกลับมา จะชดเชยให้เธอกับน้องเจ็ดอย่างดีแน่นอน"
"ไม่ลำบากหรอก"
เซี่ยงชิงอวี๋ซบไหล่เขา พูดเสียงเบา
"เธอกำลังช่วยคน กำลังทำเรื่องที่ดี ฉันภูมิใจในตัวเธอ"
ประโยคสั้น ๆ ง่าย ๆ นี้ มีค่ามากกว่าคำพูดนับพันนับหมื่น
สวีเจิ้งรู้สึกตื้นตันใจมาก กอดเซี่ยงชิงอวี๋แน่น นิ่งเงียบอยู่เนิ่นนาน
ครู่ต่อมา ทั้งสองแยกจากกัน รีบลงมือทำทันที
เรื่องด่วนขนาดนี้ ต้องรีบติดต่อหวังอวี้หลานให้ได้โดยเร็วที่สุด