"อาเจิ้ง ไม่ปิดบังคุณเลยนะ เรือลำนี้...พวกเราไม่คุ้นมันจริงๆ เครื่องจักรของโซเวียต แรงเยอะ แต่นิสัยก็ดื้อรั้น ปุ่มต่างๆ เป็นภาษาอังกฤษหมด ป้ายบอกเราอ่านได้ไม่เต็มตา ตอนเพิ่งลองสตาร์ทเครื่อง เสียงดังปังขึ้นมา ทำเอาพวกเราตกใจกันหมดเลย"
พอพูดจบ เหล่าลูกเรือแก่ๆ ในห้องขับก็พากันพยักหน้า ใบหน้าเผยความเก้อเขินและหวาดหวั่น
"ท่านประธานสวี พวกเราเปิดเรือประมงเล็กๆ มาทั้งชีวิต คุ้นมือกับหางเสือไม้ เครื่องยนต์เล็กๆ เรือใหญ่แพงๆ แบบนี้ เพิ่งจะได้จับเป็นครั้งแรกจริงๆ"
"พวกมาตรวัดเหล่านั้นหมุนจนตาพร่า ตัวไหนคุมกำลัง ตัวไหนคุมทิศทาง แยกไม่ออกเลย"
"ถ้าเผลอกดผิด เครื่องระเบิด เรือเอียง พวกเราทั้งลำคงเอาชีวิตไปทิ้งกลางทะเล"
เสียงพูดไม่ดังนัก แต่ทุกคำล้วนเผยความไม่มั่นใจ
นี่คือปัญหาใหญ่แรกที่พวกเขาเจอหลังออกทะเล——เรือดี แต่คนไม่คุ้นเรือ
อุปกรณ์จะแกร่งแค่ไหน ถ้าใช้ไม่เป็น ก็เป็นแค่เศษเหล็ก
สวีเจิ้งกวาดสายตามองทุกคน ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับยกมือขึ้นกดลงเบาๆ ส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ
"ความกังวลของทุกคน ผมเข้าใจ"
เสียงของเขาทำให้บรรยากาศที่วุ่นวายสงบลงได้ในทันที
"เรือลำนี้ผลิตโดยโซเวียต โครงสร้างแข็งแรง กำลังแรง ต้านคลื่นลมได้ดี เป็นเรือลำเดียวที่เรามีไว้ใช้ค้นหาในตอนนี้ แต่ต่อให้มันแพงแค่ไหน มันก็เป็นเรือที่คนขับ เราอ่านไม่ออก ไม่รู้จักมาตรวัด ไม่เป็นไร ค่อยๆ เรียนรู้ทีละอย่าง ทำความรู้จักทีละอย่าง"
พูดจบ สวีเจิ้งก็ก้าวเดินไปที่หน้าชุดควบคุม สายตากวาดมองแผงควบคุมอย่างรวดเร็ว