สวีเจิ้งพยักหน้าพลางเคี้ยวขนมเปี๊ยะ
"หลินเว่ยตงเป็นลูกพี่ลูกน้องของหลินเหล่าซื่อ ค้าขายเสื้อผ้าอยู่ในเมืองเอกมานานหลายปี มีกำลังแข็งแกร่ง เครดิตดี แล้วก็รู้สึกขอบคุณที่ได้ร่วมมือจริง ๆ ไม่น่ามีปัญหา คำสั่งซื้อล็อตแรกหมื่นตัว จ่ายเงินสดรับของทันที ราคาสูงกว่าราคาตลาดอีกหนึ่งในสิบ ขอแค่เราทำคุณภาพให้ดี ต่อไปค้าขายกันระยะยาว โรงงานตัดเย็บก็จะหยั่งรากได้มั่นคงแล้ว"
เซี่ยงชิงอวี๋ถอนหายใจอย่างโล่งอก
"ถ้าอย่างนั้นก็ดี โรงงานตัดเย็บตอนนี้ดีขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว ผู้จัดการโรงงานเยี่ยก็เก่ง คนงานก็ใจเดียวกัน ขอแค่ค่อยเป็นค่อยไป ต่อไปต้องเป็นโรงงานใหญ่ติดอันดับต้น ๆ ของที่นี่เราได้แน่"
"ยังต้องขอบคุณเธอที่คอยดูแลแนวหลังให้ฉันที่บ้าน"
สวีเจิ้งมองนาง นัยน์ตาอ่อนโยน
"เรื่องเล็กใหญ่น้อยในบ้านเท่าไหร่ก็กองอยู่บนตัวเจ้าหมด ดูแลพ่อแม่ ดูแลลูกสาวพวกนาง แล้วก็ยังต้องคอยเป็นห่วงเรื่องในโรงงานกับกองเรืออีก ลำบากเจ้าแล้ว"
"เราเป็นสามีภรรยากัน จะพูดเรื่องพวกนี้ไปทำไม"
เซี่ยงชิงอวี๋แก้มแดงระเรื่อเล็กน้อย ส่ายหน้าเบา ๆ
"คุณทำงานหาเงินอยู่ข้างนอก ก็เพื่อครอบครัวนี้ ฉันช่วยแบ่งเบาคุณได้สักหน่อย ก็สมควรแล้ว ฉันแค่ขอให้คุณปลอดภัย แค่นั้นก็ดีกว่าสิ่งใด"
สวีเจิ้งอบอุ่นในใจ ไม่พูดมากอีก เพียงก้มหน้ากินข้าวเร็วขึ้น
กินข้าวเย็นเสร็จ เซี่ยงชิงอวี๋เก็บถ้วยชามไปล้างในครัว สวีเจิ้งก็เดินเข้าไปในห้องด้านใน ไปดูลูกสาวหลายคนที่กำลังเขียนการบ้าน