"เช้าก็เช้า แต่ต้องสร้างความโอ่อ่าให้ได้!"
น้ำเสียงของสวีหยางเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
"อาซัง วันนี้แกเป็นตัวเอก ทั้งหมู่บ้าน ทั้งอำเภอ ต่างจับตามองแกอยู่! เราต้องไปอย่างสง่างาม ให้ทุกคนได้เห็นว่าน้องชายฉันสร้างเส้นทางแห่งความร่ำรวยที่แท้จริงให้หมู่บ้านเรา!"
สวีเจิ้งส่ายหน้าอย่างจนใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
เขาเข้าใจความคิดของพี่ชาย
สวีหยางเป็นคนซื่อสัตย์ตลอดชีวิต สิ่งที่ภูมิใจที่สุดในชาตินี้ก็คือการมีน้องชายที่เข้มแข็งอย่างเขา
ในโอกาสที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ สวีหยางตื่นเต้นยิ่งกว่าตัวเขาเองเสียอีก
สองคนเดินเคียงข้างกันไปตามถนนซีเมนต์ที่สร้างใหม่มุ่งหน้าสู่ทางเข้าหมู่บ้าน
พื้นถนนกว้างและเรียบ สะอาดสะอ้าน ปราศจากฝุ่นหรือโคลนแม้แต่น้อย เดินไปได้อย่างมั่นคง
ชาวบ้านจำนวนมากที่อยู่สองข้างทางต่างก็กำลังมุ่งหน้าไปยังลานนวดข้าว เมื่อเห็นสวีเจิ้งก็ทักทายอย่างอบอุ่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความขอบคุณและความเคารพ
"อาซัง เช้าแล้ว!"
"อาซัง วันนี้ช่างยิ่งใหญ่จริงๆ!"
"ต้องขอบคุณแก หมู่บ้านเราได้เดินบนถนนดีๆ เสียที!"
สวีเจิ้งยิ้มและพยักหน้าให้ทีละคน ตอบรับอย่างสุภาพ ไม่มีท่าทีถือตัวแม้แต่น้อย
เมื่อเดินไปถึงลานนวดข้าวที่ปากหมู่บ้าน ภาพที่เห็นทำให้สวีหยางอดอุทานออกมาเบาๆ ไม่ได้
ลานนวดข้าวที่เคยว่างเปล่า วันนี้แน่นขนัดไปด้วยผู้คน
แทบทุกคนในหมู่บ้าน ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ต่างแต่งตัวสะอาดสะอ้าน ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความปลื้มปีติ
ด้านหน้าสุดของลานมีโต๊ะยาวเรียงราย ปูด้วยผ้าสีแดง ถ้วยชาจัดวางอย่างเป็นระเบียบ นายอำเภอหวัง เฉินเจี้ยนกั๋ว และผู้นำท้องถิ่นคนอื่นๆ นั่งอยู่ด้วยสีหน้าสง่างาม