โดมอนมองสีหน้าเอ่ยปากไม่ถูกของสวีเจิ้งที่มีแต่ความอาลัย หัวใจก็พลอยอบอุ่นไปด้วย ดวงตาร้อนผ่าวเล็กน้อย
เขาอยู่เคียงข้างสวีเจิ้งมานานขนาดนี้ ย่อมรู้จักนิสัยและน้ำใจของสวีเจิ้งดีที่สุด
สวีเจิ้งปฏิบัติต่อเขาไม่เคยเป็นนายกับบ่าว ไม่เคยเป็นเจ้านายกับลูกน้อง แต่เป็นพี่น้องและคนในครอบครัวที่จริงใจต่อกันเสมอมา
“ผมก็อยากอยู่ต่ออีกสักพัก”
โดมอนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เต็มไปด้วยความเกรงใจ
“แต่ทางฝั่งอเมริกาน่ะ งานค้างสะสมไว้เยอะมาก หุ้นส่วนอีกหลายเจ้าจำเป็นต้องให้ผมลงไปเจรจาด้วยตัวเอง โกดังกับช่องทางจำหน่ายในต่างประเทศก็ถึงช่วงต้องปรับโครงสร้าง อีกทั้งเทคนิคการผลิตอุปกรณ์ตกปลารุ่นใหม่ๆ ก็ต้องให้ผมไปติดต่อนำเข้ามาเอง เรื่องพวกนั้น คนอื่นรับช่วงต่อไม่ได้ ต้องให้ผมกลับไปจัดการด้วยตัวเอง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น
“คุณสวี่ ผมรู้ดีว่าตอนนี้เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่สุดของโรงงานอุปกรณ์ตกปลา ทั้งขยายโรงงาน ขยายกำลังผลิต จัดส่งสินค้า ไม่มีขั้นตอนไหนหยุดได้แม้แต่วันเดียว ผมเลือกจะจากไปในจังหวะแบบนี้ ก็ต้องยอมรับว่าไม่เหมาะเอาเสียเลย”
สวีเจิ้งค่อยๆ ตั้งสติได้ เม้มริมฝีปากแน่น กดความอาลัยในใจลงไป
เขาเป็นคนที่ทำเรื่องใหญ่ เรื่องเล็กเรื่องใหญ่แยกออกเสมอ
โดมอนคือรากฐานของแผนการในต่างประเทศของเขา คือสะพานเชื่อมระหว่างตลาดสากลกับอุตสาหกรรมในประเทศ กิจการที่อเมริกาเองก็เป็นส่วนสำคัญที่สุดในแผนธุรกิจของเขา จะให้มีปัญหาอะไรแม้แต่น้อยไม่ได้เด็ดขาด
“ผมเข้าใจ”