เฉินเจี้ยนกั๋วได้ยินแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ หุบลง กลายเป็นความเคร่งเครียดและลำบากใจเล็กน้อย
เขาเอามือไพล่หลังเดินไปมาสองสามก้าว ถอนหายใจ มองไปที่สวีเจิ้งด้วยสายตาที่มีความรู้สึกผิดเล็กน้อย
“ท่านประธานสวี ไม่ปิดบังท่านเลย พอรู้ว่าท่านอยากเชิญโจวต้าไห่ เจ้าผ่าเหยิน เฉินเสวียเหวิน พวกนั้น ฉันไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย”
เฉินเจี้ยนกั๋วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม
“โจวต้าไห่เป็นนายท้ายเรือมาทั้งชีวิต เรื่องน้ำ เส้นทางเดินเรือ การจัดการเหตุฉุกเฉิน ในโรงงานทั้งโรง ไม่มีใครชำนาญไปกว่าเขาแล้ว ส่วนฝีมือเครื่องยนต์เรือของจ้าวเถี่ยฉุย ในแถบชายฝั่งเมืองย่าของเราเรียกได้ว่ายอดเยี่ยม ส่วนเฉินเสวียเหวินมีการศึกษา เข้าใจการสำรวจอุทกศาสตร์ อ่านแผนภูมิได้ รู้จักกระแสน้ำ ล้วนเป็นคนเก่งที่หายาก สามคนนี้ล้วนเป็นกำลังหลักตัวจริง ท่านสายตาดี เลือกเอาสามยอดฝีมือที่ออกทะเลเก่งที่สุดของโรงงานเราไปได้ในทีเดียว”
สวีเจิ้งพยักหน้าเล็กน้อย
“ผู้อำนวยการเฉินสายตาคมกริบมองคนขาด พวกเขาสามคน ความสามารถผมเห็นกับตาตอนอยู่กลางทะเลแล้ว มีพวกเขาอยู่ กองเรือประมงทะเลลึกของผมถึงจะตั้งขึ้นได้จริงๆ”
เฉินเจี้ยนกั๋วยิ้มเจื่อนๆ น้ำเสียงยิ่งลำบากใจ
“แต่มันก็ยากตรงนี้แหละ ฉันเป็นแค่ผู้อำนวยการโรงงาน การย้ายคนไม่ใช่ว่าฉันจะตัดสินใจคนเดียวได้ พวกเขาหกคนเป็นพนักงานประจำ อยู่ในตำแหน่งงานของโรงบำบัดน้ำเสีย อย่าว่าแต่จะให้ฉันย้ายคนไปให้ท่านโดยตรงเลย ต่อให้เป็นการยืมตัวระยะยาวชั่วคราว ฉันก็ตัดสินใจเองไม่ได้ ต้องรายงานผู้บริหารระดับเมืองที่ดูแล และต้องผ่านฝ่ายบุคคล ขั้นตอนยุ่งยากมาก”