เมื่อเห็นท่าทีจริงใจของหวังเฉิงฝู ในใจสวีเจิ้งก็รู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย
เขาสร้างถนนโดยไม่หวังชื่อเสียง ไม่หวังผลตอบแทน เพียงหวังให้ชาวบ้านได้รับความสะดวก แต่ตอนนี้ น้ำใจของคนทั้งหมู่บ้านมาอยู่ตรงหน้า ผู้ใหญ่บ้านมาถึงเรือนด้วยตัวเอง ผู้นำจากอำเภอก็จะมาร่วมงาน ถ้าเขาเบี่ยงบ่ายไม่ไป กลับจะทำให้ชาวบ้านเสียใจ และดูจงใจจนเกินไป
หลังจากนิ่งคิดครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้า
"ได้ ลุงหวัง ในเมื่องานนี้เป็นเรื่องใหญ่ของทั้งหมู่บ้าน ผมจะไปแน่นอน"
"ดีมาก!"
หวังเฉิงฝูตื่นเต้นจนตบขาตัวเองดังเปาะ ใบหน้ายิ้มแย้มบานสะพรั่ง
"ฉันรู้ว่าแกต้องตอบตกลง! อาเจิ้ง แกเป็นความภาคภูมิใจของหมู่บ้านพวกเรา! พรุ่งนี้เช้าฉันจะให้คนมารับแก แกต้องมานะ!"
"ไม่ต้องมารับครับ ผมไปเอง"
สวีเจิ้งพูดพร้อมรอยยิ้ม
"ผมจำเวลาได้แล้ว จะไม่ไปสาย"
"ดีๆๆ! ถ้างั้นฉันไม่รบกวนแกแล้ว!"
หวังเฉิงฝูได้คำตอบที่แน่นอนแล้วก็อิ่มอกอิ่มใจ ไม่รั้งรออีก หันหลังเดินออกไป พอถึงประตูก็หันกลับมา
"อาเจิ้ง พรุ่งนี้ทั้งหมู่บ้านรอแกอยู่!"
"ครับ"
หวังเฉิงฝูเดินก้าวยาว ๆ จากไป ในสำนักงานกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง
สวีเจิ้งลุกขึ้นเดินไปริมหน้าต่าง มองออกไปไกลยังทิศทางของหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ
ถนนเส้นใหม่นั้นคล้ายปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว
เขาหวนนึกถึงวัยเด็ก เดินตามผู้เป็นพ่อเหยียบย่ำทางเลนไปยังท่าเรือ รองเท้าเปื้อนโคลนเปียกแฉะตลอดเวลา เพื่อน ๆ ไปโรงเรียนก็หกล้มเลอะเทอะโคลนน้ำ ร้องไห้กลับบ้าน เพราะถนนไม่ดีจึงขนของออกไปไม่ได้ ปลาที่จับได้ได้แต่ขายให้พ่อค้าคนกลางในราคาถูก...