“ท่านเลขาเซี่ยง! ท่านมาได้ยังไง!”
นายกเทศมนตรีหวังยื่นมือออกมาก่อน น้ำเสียงทั้งเคารพและตื่นเต้น
เซี่ยงจวินพยักหน้าเบา ๆ ยื่นมือไปจับกับเขาอย่างเป็นทางการ
“การเปิดใช้ถนนของหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ เป็นเรื่องใหญ่ของประชาชน เป็นเรื่องใหญ่ของการพัฒนา ผมสมควรต้องมาดูด้วยตัวเอง”
เฉินเจี้ยนกั๋วตามมาติด ๆ คำนับอย่างจริงจัง
“ท่านเลขาเซี่ยง!”
เซี่ยงจวินพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับ สายตากวาดผ่านฝูงชน หยุดอยู่ที่สวีเจิ้งซึ่งยืนอยู่กลางฝูงชน ท่ามกลางความสนใจ มีแววชื่นชมเล็กน้อยที่ยากจะสังเกตเห็น
สวีเจิ้งก็พาพ่อแม่เดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว
“ท่านเลขาเซี่ยง”
สวีต้าเหมากับแม่ของสวีเจิ้งยิ่งตื่นเต้นและเคารพ พยักหน้าไม่หยุด
“ท่านเลขาเซี่ยงดีครับ...”
ชาวบ้านรอบข้างแตกตื่นกันไปหมดแล้ว
“ตายแล้ว! ท่านเลขาเซี่ยง! ผู้นำใหญ่สุดของเมือง!”
แม้แต่ท่านเลขาเซี่ยงยังมาด้วยตัวเองเพื่อร่วมพิธีเปิดถนนของหมู่บ้านเรา เกียรตินี้ช่างใหญ่หลวงจริง ๆ!
“ก็เพราะอาอาเจิ้งไงล่ะ? ถ้าเป็นคนอื่นซ่อมถนน จะเชิญท่านเลขาเซี่ยงมาได้หรือ?”
เสียงพูดคุยเบามาก แต่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและภาคภูมิใจ
ทุกคนรู้ดีว่าเซี่ยงจวินมีฐานะสูงส่ง ยุ่งวุ่นวายแทบทุกวัน ถ้าไม่ให้ความสำคัญกับสวีเจิ้งเป็นพิเศษ ให้ความสำคัญกับความหมายของถนนเส้นนี้จริง ๆ เขาคงไม่ขับรถมาโดยเฉพาะ
หงเต๋อเฉวียน สวีหยาง โจวต้าไห่ โดมอน เยี่ยไป่เม่ย และคนอื่น ๆ ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยท่าทางเคารพ ไม่กล้าส่งเสียง
บุคคลสำคัญที่ปกติได้ยินแต่ในวิทยุ ข่าวประกาศ ตอนนี้ยืนอยู่ตรงหน้า ใครจะไม่ใจเต้น