สวีเจิ้งนั่งฟังอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้ขัดจังหวะ
"อีกอย่าง..."
เยี่ยไป่เม่ยพูดต่อ
"หมู่บ้านนิววา กับหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ อยู่ใกล้กันขนาดนี้ หลายครอบครัวก็เป็นญาติกัน ถ้าทำความสัมพันธ์พังจริง ๆ ต่อไปสองหมู่บ้านจะอยู่กันยังไง? เด็ก ๆ จะแต่งงานกันยังไง? ผู้เฒ่าผู้แก่จะไปมาหาสู่กันยังไง?"
นางมองสวีเจิ้ง สายตาเต็มไปด้วยความจริงใจ
"ท่านประธานสวี ฉันรู้ว่าคุณในใจมีโทสะ ใครก็ตามต้องโกรธทั้งนั้น แต่ฉันคิดว่าที่ลุงสวีพูดถูก ถ้าช่วยได้ก็ควรช่วยสักหน่อย ให้พวกเขาชดใช้เงิน ให้พวกเขาออกแรงออกงานซ่อมถนนให้เสร็จ ให้พวกเขากล่าวคำขอโทษต่อหน้าสาธารณะ รับรองว่าจะไม่ทำอีก แบบนี้ก็ได้บทเรียนแก่พวกเขา และให้ทางรอดกับพวกเขาด้วย รักษาความสัมพันธ์ของสองหมู่บ้านไว้ได้ด้วย"
สวีเจิ้งเงียบไปครู่หนึ่ง
"คุณไม่กลัวหรือว่าพวกเขาจะแก้แค้นทีหลัง? ไม่กลัวว่าพวกเขาจะคิดว่าเรารังแกง่ายแล้วยิ่งได้ใจเหรอ?"
เยี่ยไป่เม่ยส่ายหน้า
"กลัวสิ กลัวแน่นอน แต่ฉันคิดว่า ครั้งนี้พวกหนิวเอ้อร์รู้จักกลัวจริง ๆ และเสียใจจริง ๆ ด้วย ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงไม่ไปมอบตัว ไม่เอาทรัพย์สินทั้งหมดออกมา มนุษย์เราทุกคนเคยทำผิด การรู้จักผิดแล้วแก้ไขเป็นสิ่งสำคัญ ถ้าเราให้โอกาสพวกเขา พวกเขาน่าจะรู้จักหวงแหน แต่ถ้าไม่รู้จักหวงแหน..."
นางหยุดไปครู่หนึ่ง