"ครับ ผมเข้าใจ!"
สวีเจิ้งลุกขึ้นยืน เขารู้ว่าสัปปุระพูดถูก
ที่เกิดเหตุเขาช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่หมู่บ้านต้องไม่วุ่นวาย
หากครอบครัวของคนงานที่อยู่ข้างหลังมีอารมณ์พังทลาย ทำอะไรเกินเหตุ หรือหมู่บ้านวุ่นวายขึ้นมา นั่นจะยิ่งซ้ำเติมสถานการณ์ให้แย่ลง
"ผมจะไปตอนนี้..."
สวีเจิ้งพูดยังไม่ทันจบ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลังเปิดออกมาพร้อมเสียงดังปัง
หวังเฉิงซินวิ่งเข้ามา
ตอนนี้สีหน้าซีดขาว หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ หอบหายใจไม่ทันวิ่งเข้ามา ถึงขั้นไม่มีเวลามาเคาะประตู
"ท่านเลขาฉี! ไม่ดีแล้ว! เกิด เกิดเรื่องขึ้นแล้ว!"
เสียงของหวังเฉิงซินสั่นเทา พอเห็นสวีเจิ้งอยู่ด้วย ก็ยิ่งสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
เซี่ยงจวินใจกระตุกวูบหนึ่ง ลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว
"เสี่ยวหวัง เกิดอะไรขึ้น? ค่อยๆ พูด! หรือว่าเหมืองมีเรื่องอีก..."
"ไม่ ไม่ใช่เหมือง เป็น เป็นหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ!"
หวังเฉิงซินหอบหายใจแรง พูดไม่ค่อยจะจบประโยค
"เมื่อ เมื่อกี้ทางเมืองชิงสือส่งโทรศัพท์ด่วนมา บอกว่า ทางหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ นี่... มีครอบครัวคนงานที่ติดอยู่ในเหมือง อารมณ์พังทลาย คิดไม่ตก ที่บ้าน... ผูกคอตาย!"
"อะไรนะ?"
เซี่ยงจวินและสวีเจิ้งร้องอุทานพร้อมกันด้วยความตกใจ ราวกับถูกฟ้าผ่า!
"คนล่ะ? ช่วยลงมาได้ไหม?"
เซี่ยงจวินก้าวยาวไปหาหวังเฉิงซิน ตะคอกถามเสียงเข้ม
"ช่ ช่วยลงมาได้แล้ว! เพื่อนบ้านพบเร็ว คนช่วยลงมาได้แล้ว แต่ แต่ยังหมดสติอยู่ ส่งไปโรงพยาบาลประจำตำบลช่วยชีวิตแล้ว!"
หวังเฉิงซินรีบบอก
"เป็น เป็นผู้หญิงคนหนึ่งนามสกุลจ้าว สามีและลูกชายของนาง... ได้ยินว่า ต่างก็อยู่บนเหมือง!"