เซี่ยงจวินพูดพลางเปลี่ยนเรื่อง
"อ้อ ใช่ คุณรู้ได้ยังไง?หมู่บ้านคุณมีคนติดอยู่?"
"ใช่ครับ! เบื้องต้นหมู่บ้านเรานับได้ว่ามีคนติดอยู่บนเหมืองกว่าสิบคน วันนี้อาจจะลงไปใต้ดินกันหมดแล้ว! หมู่บ้านจัดทีมกู้ภัยกว่าสี่สิบคนไปแล้ว เพิ่งโทรศัพท์ไปหาสำนักงานเหมือง เขาบอกว่าที่เกิดเหตุวุ่นวายมาก ต้องใช้อุปกรณ์วิชาชีพและผู้บัญชาการ"
สวีเจิ้งรายงานอย่างรวดเร็ว
"กว่าสิบคน..."
เซี่ยงจวินเงียบไปครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหา
"ในเมืองตั้งกองบัญชาการกู้ภัยฉุกเฉินแล้ว เดี๋ยวฉันก็ต้องไปนั่น อาเจิ้ง ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?"
"ผมอยู่ที่ไปรษณีย์ในเมืองเล็ก"
"เธอรีบมาที่คณะกรรมการเมืองทันที เล่ารายละเอียดสถานการณ์ของหมู่บ้านเธอให้ฟัง โดยเฉพาะตำแหน่งที่เป็นไปได้ของคนติดอยู่ และต้องทำให้ญาติๆ ใจเย็นด้วย อีกอย่าง เมืองกำลังระดมทีมและอุปกรณ์ที่มีประสบการณ์กู้ภัยเหมืองจากรอบข้าง ทีมกู้ภัยของหมู่บ้านเธอเป็นกำลังเสริมได้ แต่ต้องเชื่อฟังคำสั่งของผู้เชี่ยวชาญในที่เกิดเหตุอย่างเด็ดขาด!"
เซี่ยงจวินสั่งการอย่างเด็ดขาด
"รับทราบ! ผมไปเดี๋ยวนี้!"
สวีเจิ้งไม่ลังเล
วางสายแล้ว เขาจ่ายค่าโทรศัพท์ วิ่งออกจากไปรษณีย์ มุ่งหน้าไปทางสถานีรถโดยสารประจำเมือง
รถโดยสารไปเมืองไม่รู้ว่าจะออกเมื่อไหร่ เขารอไม่ไหวแล้ว
โชคดี เพิ่งวิ่งถึงสถานี รถโดยสารที่มุ่งหน้าเข้าเมืองกำลังจะออกรถพอดี
สวีเจิ้งกระโดดขึ้นรถ หาที่นั่งติดหน้าต่าง หัวใจยังเต้นระรัว "ตุบๆ"