หวังเฉิงฝูรีบนั่งตัวตรง ราวกับกำลังฟังคำสั่งสูงสุด
“ท่านเลขาเซี่ยง เชิญพูดเลยครับ! พวกเราจะจดไว้!”
“ข้อหนึ่ง เรียบเรียงการเปลี่ยนแปลงของหมู่บ้าน”
เซี่ยงจวินยื่นนิ้วหนึ่งนิ้ว
“จากถนน น้ำ ที่อยู่อาศัย รายได้ การเรียน การรักษาพยาบาล เขียนให้ชัดว่าเมื่อก่อนเป็นอย่างไร ตอนนี้เป็นอย่างไร เขียนให้ตรงความจริง ห้ามพูดเกินจริง ห้ามทำข้อมูลเท็จ สิ่งที่อาเจิ้งทำ เขียนเป็นข้อ ๆ ให้ชัดเจน”
“ข้อสอง ค้ำประกันความมั่นคงของธุรกิจ”
เขามองไปที่สวีเจิ้ง
“กองเรือ โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า โรงงานอุปกรณ์ตกปลา ต้องผลิตตามปกติ จ้างคนตามปกติ ส่งของตามปกติ วันที่มีการประชุมภาคสนาม ทางเมืองจะจัดให้เจ้าหน้าที่มาศึกษาดูงาน ต้องให้เห็นสภาพจริงที่สุด”
สวีเจิ้งพยักหน้า
“ผมเข้าใจครับ จะรักษาความมั่นคงให้ได้”
“ข้อสาม ทำความเข้าใจกับชาวบ้าน”
เซี่ยงจวินลดน้ำเสียงลง
“การเป็นหมู่บ้านตัวอย่างไม่ใช่โครงการสร้างภาพ แต่คือการทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของทุกคนดีขึ้นจริง ๆ หมู่บ้านต้องอธิบายนโยบายให้เข้าใจ ทำให้คนในหมู่บ้านมั่นคง และทำให้ทุกคนรู้ว่าชีวิตที่ดีเกิดจากการลงมือทำ ไม่ใช่เกิดจากการถูกยกย่อง”
หวังเฉิงฝูพยักหน้าไม่หยุด มือที่ถือปากกาสั่นเทา
“จำได้แล้ว ๆ! ผมจะจัดคนทำงานล่วงเวลาจัดระเบียบข้อมูลทันที รับรองว่าทำอย่างจริงจัง ไม่มีน้ำขุ่นแม้แต่นิด!”
เซี่ยงจวินมองเขา น้ำเสียงจริงจัง
“สหายหวังเฉิงฝู คุณเป็นเลขาธิการหมู่บ้าน เป็นผู้นำ หมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ แห่งนี้จะมาถึงวันนี้ได้ ก็เพราะความพยายามของคุณ แต่ฉันต้องเตือนคุณ—การเป็นตัวอย่างคือความรับผิดชอบ ไม่ใช่เกียรติยศ ต่อจากนี้จะมีคนจับตามองมากขึ้น และจะมีคนที่จ้องจะจับผิด คุณต้องทำงานร่วมกับสวีเจิ้งให้ดี ร่วมมือกับคณะกรรมการหมู่บ้านให้ดี ห้ามทำพลาด ห้ามทำเรื่องผิดกฎหมายหรือนอกลู่นอกทาง”