“ถ้ามีเวลาว่าง ผมจะมาด้วยตัวเอง”
สวีเจิ้งพูด
“หรือไม่ก็ให้ผู้ใหญ่บ้านมา เขาประสบการณ์เยอะ มีความชำนาญ”
“ได้ ไว้ค่อยว่ากันตามสถานการณ์”
หลี่เจี้ยนกั๋วพูดพลางลุกขึ้นยืน
“ไป ผมพาไปดูพวกหนิวเอ้อ ให้ลองพูดกับพวกเขาด้วยตัวเอง บางทีอาจได้ผลดีกว่า”
สวีเจิ้งพยักหน้า ตามหลี่เจี้ยนกั๋วออกจากห้องทำงาน
ห้องขังอยู่สุดทางเดินชั้นหนึ่ง ประตูเหล็กปิดสนิท หน้าประตูมีตำรวจหนุ่มคนหนึ่งเฝ้าอยู่
พอเห็นหลี่เจี้ยนกั๋ว ตำรวจหนุ่มก็ยืนขึ้นทำความเคารพ
“ผู้กอง!”
“เปิดประตู ผมจะเข้าไปดูหน่อย”
หลี่เจี้ยนกั๋วพูด
ตำรวจหนุ่มหยิบกุญแจออกมาไขประตูเหล็ก พอเปิดประตู กลิ่นเหงื่อ กลิ่นบุหรี่ และกลิ่นอับชื้นปะปนกันโชยเข้ามาปะทะหน้า
ห้องขังไม่ใหญ่ เตียงนอนรวมยาววางพิงกำแพง หนิวเอ้อ หนิวปิน เถี่ยโถว โก่วเซิ่ง ซานวาจื่อ ลิงผอม หกคน นั่งบ้างนอนบ้าง ต่างซมเซา สายตาว่างเปล่า
พอเห็นคนเดินเข้ามา หลายคนก็เงยหน้าขึ้น ตอนที่เห็นสวีเจิ้ง สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปทันที
หนิวเอ้อ “ผุด” ลุกขึ้นยืน ริมฝีปากสั่นเทา อยากพูดอะไรแต่ก็ส่งเสียงไม่ออก
หนิวปิน เถี่ยโถว โก่วเซิ่ง ซานวาจื่อ ก็ลุกขึ้นมาเหมือนกัน ก้มหน้า ไม่กล้ามองสวีเจิ้ง
ลิงผอมขดตัวอยู่มุมห้อง ซุกหัวลงในเข่า
หลี่เจี้ยนกั๋วพยักหน้าให้สวีเจิ้ง แล้วพูดกับตำรวจหนุ่ม “เสียวจาง นายออกมาข้างนอกกับผมหน่อย มีเรื่องนิดหน่อย”