สวีเจิ้งฟังอย่างเงียบ ๆ ใจเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย
โกรธเพราะความเลวทรามและไร้ยางอายของหม่ามีไช่ หนักใจเพราะความโลภและความโง่เขลาของหนิวเอ้อ และก็มีความโล่งใจปนอยู่ด้วย เพราะในที่สุดเรื่องก็กระจ่าง อาชญากรกำลังจะได้รับโทษ
"สหายสวีเจิ้ง"
เสียงของหลี่เจี้ยนกั๋วดึงสติของสวีเจิ้งกลับมา
"ที่โทรหาคุณ ก็เพราะอยากฟังความคิดเห็นของคุณ ถึงแม้หนิวเอ้อพวกนั้นจะสารภาพและชี้ตัวผู้ก่อเหตุหลัก แต่การกระทำของพวกเขาก็สร้างความเสียหายจริง ๆ และส่งผลกระทบต่อระเบียบสังคม ตามกฎหมายแล้ว พวกเขาต้องรับผิดชอบทางอาญา เราอยากทราบว่าทางหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ของคุณมีท่าทีต่อคนพวกนี้อย่างไร มีข้อเรียกร้องให้ลงโทษหนักหรือไม่?"
คำถามนี้ทำให้สวีเจิ้งเงียบไป
ลงโทษหนัก?
ตามหลักแล้ว สิ่งที่หนิวเอ้อพวกนั้นทำ เกือบทำให้เกิดเรื่องใหญ่ ลงโทษหนักก็ไม่เกินไป
อีกอย่าง พวกเขายังไปแอบดูที่โรงเรียน แม้จะไม่ได้ลงมืออะไร แต่เจตนาก็ชัดเจนมากแล้ว
คนแบบนี้ ถ้าไม่ลงโทษอย่างจริงจัง ต่อไปไม่รู้ว่าจะก่อเรื่องอะไรอีก
แต่...
สวีเจิ้งนึกถึงตอนเช้าที่หนิวเอ้อคุกเข่ากราบลงกับพื้น นึกถึงมือที่สั่นเทาของเขา นึกถึงที่หนิวเอ้อพวกนั้นไปสารภาพและชี้ตัวหม่ามีไช่
"หัวหน้าหลี่"
สวีเจิ้งเอ่ยขึ้น เสียงเรียบนิ่ง
"ถึงแม้หนิวเอ้อพวกนั้นจะทำผิด แต่ก็ไม่ได้ทำให้มีผู้บาดเจ็บหรือเสียชีวิต แถมยังสมัครใจมาสารภาพ ชี้ตัวผู้ก่อเหตุหลัก แสดงถึงความสำนึกผิด ความเห็นของผมคือ ภายในขอบเขตที่กฎหมายอนุญาต อาจพิจารณาลงโทษเบาได้ แน่นอน ความเสียหายที่ต้องชดใช้ก็ต้องชดใช้ ความรับผิดทางอาญาที่ต้องแบกรับก็ต้องแบกรับ"