“……ดังนั้น ตอนแรกเราไม่จำเป็นต้องตั้งเป้าสูงเกินไป แค่เล็งตลาดระดับล่างสุดและตลาดมวลชนก็พอ”
สวีเจิ้งพูดไป พลางหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ
“ช่างผู้หญิงที่เธอฝึกไว้ ตอนนี้ทำเสื้อกับกางเกงตัวอย่างไว้แล้ว นั่นคือสินค้าที่ตรงความต้องการที่สุด! เราปรับนิดหน่อย ใช้ผ้าที่แน่นขึ้น ทำให้ฝีมือประณีตขึ้นอีกหน่อย เรื่องราคา กางเกงแปดถึงสิบหยวน เสื้อห้าถึงเจ็ดหยวน รับออเดอร์ทดลองหนึ่งร้อยตัวจากเจ้าของแผงก่อน แล้วเธอก็ติดต่อคนรู้จักเก่าๆ ดูว่ามีโรงงานหรือโรงเรียนอยากสั่งชุดทำงานหรือชุดนักเรียนไหม เราจะขยายกิจการหลายช่องทาง!”
เยี่ยไป่เม่ยฟังแล้ว ความกังวลบนใบหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความเข้าใจ สุดท้ายก็มีความตื่นเต้นแบบเดียวกับสวีเจิ้ง
“ฉันเข้าใจแล้ว ท่านประธานสวี! นี่แหละที่เรียกว่าเส้นทาง‘รากหญ้า’ มั่นคง! พรุ่งนี้ฉันจะเริ่มเตรียมการ หาแหล่งผ้าที่ถูกกว่านี้ ส่วนฝีมือฉันจะคอยดูพวกเธอฝึกอีกสองวัน รับรองว่าเปิดกิจการมาจะมีของดีๆ ออกมาแน่!”
“ดี!”
สวีเจิ้งยิ้มพร้อมพยักหน้า
“ไม่กี่วันนี้คงต้องลำบากเธอหน่อยนะ พอโรงงานเสื้อผ้าเดินเครื่องได้ ฉันจะบันทึกความดีความชอบให้เธอเป็นคนแรก!”
เดินออกจากโรงงานอุปกรณ์ตกปลา ตอนกลางคืนก็มาเยือน
สวีเจิ้งขี่จักรยานมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ
……
หมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ
ผลักประตูรั้วเข้าไป กลิ่นอาหารหอมๆ และแสงไฟอันอบอุ่นก็ลอยเข้ามาปะทะทันที
“พ่อกลับมาแล้ว!”
คนแรกที่เห็นเขาคือเอ้อเหม่ยผู้มีหูไวที่สุด