"พูดถูกของเธอ"
ฟังจบสวีเจิ้งวิเคราะห์ เซี่ยงชิงอวี๋พยักหน้า แต่ความขมวดคิ้วก็ยังไม่คลายลง กลับยิ่งขมวดเข้าหากันเบา ๆ
"เดินเส้นทางใกล้ชิดประชาชน สุ่มเสี่ยงทีละก้าว มันไม่ผิด แต่อาเจิ้ง ก่อนหน้านี้เธอไม่ทุ่มเทความพยายามมากมาย วาดแบบเสื้อผ้าพวกนั้นไว้หรือไง?"
"ฉันดูมาบ้าง บางแบบก็ทันสมัยดี ผ้าก็ใช้ของดี ดูแล้วไม่ใช่สำหรับคนธรรมดาทั่วไปใส่ในชีวิตประจำวันแน่ ๆ ถ้าโรงงานเราจะทำแต่กางเกงผ้าเดนิมสำหรับใช้แรงงานกับเสื้อเชิ้ตโพลีเอสเตอร์ผสมฝ้ายแบบตอนนี้ แบบพวกนั้น...ก็เปล่าประโยชน์หรอกเหรอ? ในใจเธอ ยอมทิ้งเส้นทางตลาดระดับสูงจริง ๆ หรอ?"
สวีเจิ้งฟัง ก่อนจะนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มออกมา
"ใครบอกว่าจะยอมทิ้ง?"
สวีเจิ้งยิ้มแล้วเอ่ยปาก
"ฉันพูดว่าเดินเส้นทางใกล้ชิดประชาชน ไม่ได้หมายความว่าจะเดินตลอด ไม่ได้หมายความว่าจะทิ้งตลาดระดับสูง เรียกว่า 'เดินเป็นขั้นตอน'"
พูดพลาง เธอก็ค่อย ๆ อธิบายไปด้วย
"เหมือนตอนเราสร้างบ้าน ต้องลงเสาเข็มก่อน แล้วก่อกำแพง สุดท้ายค่อยมุงหลังคาตกแต่ง ใช่ไหม? ตอนนี้เรา อยู่ในช่วงลงเสาเข็ม เส้นทางใกล้ชิดประชาชน คือฐานรากที่แข็งแรงที่สุดและกว้างขวางที่สุด"
"แบบที่ฉันวาดไว้ แบบที่ทันสมัยกว่า ใช้ผ้าดีกว่า ก็เหมือน 'ตึกสูง' 'การตกแต่งที่สวยงาม' ในอนาคต แต่พวกมันต้องการฐานรากที่แข็งแรงกว่า ต้องการคนงานที่ชำนาญกว่า ลูกค้าที่มั่นคงกว่า ชื่อเสียงที่ดังกว่า และ... เงินทุนที่มากพอ ตอนนี้โรงงานเราเพิ่งเริ่ม คนงานเพิ่งฝึกเสร็จ ตลาดยังไม่ชำนาญ เงินทุนก็ตึงตัว ถ้าลุยทำแบบระดับสูงที่ซับซ้อนพวกนั้นเลย ขายไม่ออก สินค้าตกค้าง โรงงานเล็ก ๆ ของเรา อาจจะเจ๊งได้ในทีเดียว"