"อะไรนะ?"
หวังเฉิงฝูลุกขึ้นนั่งตัวตรงทันที ตะเกียบในมือหล่นลงบนโต๊ะเสียงดัง "ปัง" ดวงตาเบิกกว้าง
"เมือง...จะยกหมู่บ้านเราเป็นหมู่บ้านตัวอย่าง? อาซิ่ง นี่...นี่เป็นเรื่องใหญ่โตจริงๆ! แกฟังไม่ผิดใช่มั้ย?"
"ฟังไม่ผิด เขาพูดเอง"
สวีเจิ้งยิ้มพร้อมพยักหน้า
"เขาบอกว่าโรงงานอุปกรณ์ตกปลาของผมทำดี ถนนในหมู่บ้านก็กำลังซ่อม แนวคิดก็เฉียบแหลม มีความเป็นตัวแทน ถ้าหมู่บ้านเราได้รับเลือก ในอนาคตอาจมีผู้นำมาตรวจเยี่ยม หรืออาจมีคนจากที่อื่นมาศึกษาดูงาน"
หวังเฉิงฝูนิ่งไปครู่หนึ่ง กว่าจะค่อยๆ ตั้งสติได้
เขายกชามข้าวต้มขึ้น จะดื่มเพื่อกลบความตื่นเต้น แต่กลับพบว่ามือสั่นเล็กน้อย จึงวางลง
ข่าวนี้ สร้างความตกใจและสั่นสะเทือนใจให้เขามากกว่าตอนที่ได้ยินว่าน้องเจ็ดขึ้นทีวีเสียอีก!
การขึ้นทีวีคือเกียรติยศ คือความสง่างาม คือครอบครัวมีลูกที่มีอนาคต
แต่การถูกเมืองยกเป็นหมู่บ้านตัวอย่าง มันหมายความว่าอะไร?
หมายความว่าหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ ทั้งหมู่บ้าน ผู้คนหลายร้อยชีวิต ถูกยกระดับขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน! หมายความว่าทุกสิ่งที่พวกเขาทำ อาจถูกขยาย ถูกตรวจสอบ ถูกตัดสิน!
ถ้าทำได้ดี ก็เป็นเกียรติยศทับถม อาจได้รับนโยบายและทรัพยากรที่เหนือจินตนาการ แต่ถ้าเกิดข้อบกพร่องขึ้นมาสักจุดหนึ่ง สิ่งที่เสียไปจะไม่ใช่แค่หน้าตาของคนสองคน แต่เป็นหน้าตาของทั้งหมู่บ้าน เป็นหน้าตาของเลขาธิการพรรคเซี่ยง หรือแม้แต่หน้าตาของงานที่เมืองผลักดันนี้!